zondag 19 maart 2017

Knøbbig en Bart en hun Deense trip.

  


Op een wat druilerige morgen keek Knøbbig uit het raam van hun huis aan de Eerste Atjehstraat. Het straatbeeld had zich de laatste jaren gewijzigd. Toen Bart en hij in deze straat kwamen wonen was het een gewone buurt, met vogels van allerlei pluimage. De nabijgelegen Javastraat het domein van Turkse en Marokkaanse slagers en groenteboeren. Maar het veranderde snel. In de buurt was het hipster gilde neergestreken. Elke week opende er wel een nieuwe koffie- annex baardbenodighedenzaak, conceptstore, tacqueria of blitse bierbar. Het ging goed met de buurt. Maar het knaagde aan Knøbbig. Ooit verhuisd vanaf de poolcirkel naar Amsterdam voor Noordpool TV om een kookschool te beginnen, vond hij de buurt nu iets te doorsnee worden. Hij vond dat hipster helemaal niet hip meer was. Bart en Knøbbig betrapten zichzelf soms dat ze baarden en knotten telden. Of  keken soms meewarig naar de volgende retro vaas, die ze voor een raam zagen staan. Rechtstreeks uit de catalogus van een groot Zweeds meubelwarenhuis, editie 1977. Of verbaasden zich over de rondscheurende vrouwen met hun bakfiets op weg van de crèche naar bikram yoga.
Tijd voor iets nieuws, had Knøbbig tegen Bart gezegd. Direct werden plannen gesmeed. Geen nieuwe kookschool, geen stadsonderzoek, maar een tijdje naar het platteland. In la France profonde. Noordpool TV vond het een goed idee. Een nieuwe serie vanuit hartje Bourgogne. Samen met Brodgøde en Madeleine Bru. Een serie programma's over terroir. Niet hip maar basic.. Knøbbig zag het helemaal zitten. Bart en hij leenden de truck van Pelle en gingen op pad. Huberte Lapopp had een leuke huurwoning in Dulphey geregeld en deze schoongemaakt en ingericht. Madeleine had de voorraadkast gevuld met wijnen van haar man en potten confit. Pelle zou op het huis in de Atjehstraat letten. Het nieuwe avontuur kon beginnen.
Knøbbig en Bart waren snel thuis in het knusse huurhuis. Een barbecue werd op de binnenplaats neergezet. zo'n stenen geval met een schoorsteentje. Bart had zijn werkkamer ingericht en WIFI geïnstalleerd zodat hij ongestoord verder kon werken met zijn klanten. Het werd een heerlijke herfst waarin vele mooie opnamen werden gemaakt voor Noordpool TV. Samen met Brodgøde streek Knøbbig neer in Lyon om daar alle ins en outs van de bouchon, de lokale bistro te ontdekken. Met Madeleine verkende hij Louhans. Bekend terrein voor haar, omdat zijn daar ooit als kippenhoedster was begonnen. Met de gravin Bledski nam hij het wel en wee van het kasteelleven op. Nu had de gravin in kwestie geen kasteel meer, maar Noordpool TV had het kasteel van Royer voor een dag al de domicilie van de gravin aangewezen. Met Raphaël Druot plukte hij de laatste witte druiven voor de wijn met de mooie naam douceur d'automne.
Bart had tijdens deze reisjes van Knøb alle tijd om nieuwe diensten te bedenken voor zijn bedrijf. want als zij in het nieuwe jaar terug zouden keren naar Amsterdam, moest het een vlammende start worden. De verandering van smaak deed de heren eten. Zij bezochten eindelijk de Facebook vriend met een B&B in Saint Gengeoux, maakten kennis met de Nederlandse dames, die met kaas op de markt van Mâcon stonden en gingen langs bij een vriendin van Bart uit Amsterdam, die al jaren met haar man beaujolais wijnen maakte.
De herfst werd winter en de spreekwoordelijke mist van de rivier vulde het dal. Het werd stil in Dulphey. De wijnen werden opgelegd. De boerenbevolking sloot hun luiken. Er was nog een enkel vuurtje op het land van de laatste takken. Het werd stil.
Op een zonnige morgen vlak voor kerstmis zei Bart vanachter zijn computer: "Ik geloof het zo langzamerhand wel hier, de mist, de oude mensen, Tournus in het dal, kan nog wel even doorgaan. Seen it all etc.. Zullen we na het bal van Hugues teruggaan naar Amsterdam? Of gaan skiën bij meneer Zimbo in Jura? Dat hebben we sinds ons vertrek van de poolcirkel niet meer gedaan. Of wil je naar de zon bij Edna of Yinda op Dulcesol?" "Beslis jij maar, Bart, we zijn tenslotte ook hier neergestreken voor mijn TV serie." Dat liet Bart zich niet twee keer zeggen. Hij schuimde internet af totdat hij een leuk huis en locatie had gevonden vlakbij Kopenhagen.
De beide heren laadden de foodtruck van Pelle in, zeiden iedereen gedag en gingen op pad. Een nieuw avontuur in Denemarken. Via de Jura, Basel bereikten ze hun eerste stopplaats Frankfurt. Het was lang geleden, dat Bart daar had gewoond en gewerkt. Ver voordat hij Knøbbig ontmoette en in het hoge Noorden ging wonen. Ze reden langs zijn oude huis, aten wat op de Römerturm, sloegen wat spullen in en reisden verder door het nu vlakke Duitse land. Richting Kiel, waar zij op de boot naar Kopenhagen zouden stappen.
De rij voor de pont was lang en het duurde even voordat de truck een plekje had in het ruim. En weg waren ze, op pad naar het hippe Kopenhagen, met zijn eten, design en in de nationale kleur zwart geklede Deense hipsters. Koffietentjes met hygge, hangplanten all over the place en natuurlijk NOMA. Want dat was één van de doelen, die Bart had gesteld op deze trip. Nieuwe dingen ontdekken, voordat ze weer terugkeerden naar de Atjehstraat.
Ze parkeerden hun auto in de garage, zoals de verhuurder had uitgelegd en gingen met de trap naar boven. Daar bevond zich het appartement, dat Bart had gehuurd. Het leek in het gehel niet op het hun huis in de Atjehstraat en het lichte speelse interieur was heel anders dan hedt Bourgondische eiken, waartussen zij de laatste maanden hadden geleefd. Het eerste wat Knøbbig en Bart wilden doen was een foto maken bij de zeemeermin. Ze sprongen op de fiets en reden naar de waterkant waar het beeldje stond, maakten een foto net als alle andere toeristen en sprongen weer op de fiets. Terug naar het appartement. Knøbbig had onderweg nog wat makreel gescoord en blauwe bessen. dat werd het avondmaal.
Bart bekeek, terwijl Knøb kookte de foto's van die middag. "Hé Knøb, moet je eens zien. Achter jou staat iemand, die er helemaal niet stond. Hoe kan dat nu...?" Knøbbig kwam uit de keuken en bekeek de foto, tussen hem en de zeemeermin stond een vage man met blonde haren. "Ach nee, het zal toch niet....", zei Knøbbig, "dat lijkt wel Torsten een oom van mij. Wat doet hij op de foto?"  "Wie is dat, die Torsten?", vroeg Bart. "Heb je even tijd, dat is een lang verhaal, ik maak nu even het eten af."
Tijdens het avondeten vertelde Knøbbig het verhaal van zijn oom Torsten meervoudig Nordisch kampioen hard en koud zwemmen. Hij was een bonk van een kerel. Rolde elke dag door de sneeuw alvorens hij de Nes fjord over zwom. In de winter lagen zijn activiteiten stil, maar zodra de zon weer boven de einder piepte en de Golfstroom een gat in het ijs sloeg, was oom Torsten weer van de partij. Hij zwom dan weer op en neer in het koude water, Het was zijn lust en zijn leven. Niet dat van tante Amalia. Elke dag als Torsten ging zwemmen stond zij doodsangsten uit. "Je weet toch, dat ik het gevaarlijk vind", riep ze hem dan achterna. Maar op het gebied van zijn hard en koud zwemmen was Torsten onverbeterlijk. "Wat een verhaal", zei Bart, "Hoe liep het af?" Na de afwas vertelde Knøbbig verder. Wat Amalia vreesde, gebeurde. Op een lente ochtend ging Torsten de deur uit voor zijn dagelijkse overtocht. Het was precies in de tijd dat de ramp op het Nesrif gebeurde, door toedoen van Oilbørings* In de paniek die tijdens deze ramp is oom Torsten verdwenen, niet als gevolg van de ramp. Daarvoor lag zijn parcours te ver weg van het Nesrif. Knøbbig ging verder: "Behalve het verdriet van Amalia waren er ook speculaties, dat Torsten degene is geweest, die destijds de noodzakelijke bom op het Nesrif plaatste om de olie voor Oilbørings boven te krijgen. Maar dat is nooit bewezen. Amalia bleef achter met de kinderen en Torsten werd nooit meer gezien." : "Je hebt mij dit verhaal nooit verteld.", antwoordde Bart,"en ook toen wij samen in Bläske woonden, heb ik er nooit over gehoord." "Ach, het is allemaal zo lang geleden, dat dit gebeurde en ik herinner me het nu pas door die foto van vandaag. Morgen weer een dag, laten we hopen dat we oom Torsten niet weer tegenkomen op een snapshot" "Nee inderdaad", zie Bart,"we zijn hier tenslotte op vakantie en voor NOMA."En hij gaf Knøbbig een aai over zijn bol.
Het diner de volgende dag tartte elke verwachting van zowel Knøbbig als Bart. Mossen, spannende wieren, rauwe garnalen met mieren en allerlei andere creaties kwamen voorbij in NOMA. "Ik ben blij dat we hier zijn geweest.", zei Knøbbig. "ik zie al een nieuwe programmareeks met Brodgøde voor me als we terug op honk zijn." "Maar nu eerst nog wat struinen door Kopenhagen. Knøb, ga je mee naar Tivoli?" DE beide mannen sprongen op hun fiets en reden naar het fameuze attractiepark  Ze gonten van lle dinge, de vrolijke mensen. Opeens slaakte Knøbbig een kreet. "Kijk Bart! daar is oom Torsten." Bij de uitgang van het park stond een grote blonde en jong uitziende man. Knøbbig versnelde zijn pas om naar hem toe te lopen, maar Torsten liep het park uit. "Laten we hem volgen.". zei Bart en ze sprongen op hun fiets. De tocht leidde naar een geel gebouw in een onbestemde straat. torsten draaide de sleutel om en ging naar binnen. Knøbbig en Bart keken op de naambordjes bij het bellenblok en zagen de naam Torsten Vallstadt staan op één van de bordjes. "Dat is hem"."Ik bel morgen meneer Zimbo in Pontarlier, om te vragen hoe we hem verder ongezien kunnen volgen.". zei Bart, "belanden we zomaar weer in iets spannends."
De volgende morgen belde Bart hun vriend in de Jura en vroeg hem waar ze verdwijn me maar kruiden konden kopen in Kopenhagen. Meneer Zimbo noemde een adres en vrolijk reden Knøbbig en Bart naar het kruidenvrouwtje. Ze kochten een voorraadje kruiden en gingen verder op pad. Naar het kasteel van de koningin. Daar aangekomen overkwam ze hetzelfde als gebeurd was bij de zeemeermin. Bart nam een foto en in plaats van een schildwacht stond torsten weer op de foto. "Ik zou bijna denken dat ik gek aan het worden ben. Misschien te lang in de Bourgogne geweest?. riep Knøbbig, "ik moet nu weten hoe het zit. Ga je mee?"
Aangekomen in de onbestemde straat parkeerden ze de fietsen in een rek en liepen naar het gele gebouw. Bart belde aan, maar er werd niet geantwoord. "Tijd om nu verdwijn me maar kruiden te nemen en op onderzoek uit te gaan!" De heren namen de kruiden in en gingen ongezien door de deur naar binnen. Ze liepen de trappen op en stonden voor de deur van het appartement van Torsten. Bart klopte aan en de deur werd geopend. Snel glipten ze ongezien naar binnen, een verbaasde Torsten achterlatend. "Rotkinderen!!!", brieste hij. Knøbbig en Bart wisten niet wat ze zagen, het huis van Torsten was ingericht als één groot sportcomplex annex laboratorium. "Nu snap ik waarom hij er zo jong uitziet.", fluisterde Knøbbig, "want hij zal toch zeker 112 jaar oud zijn."

Wordt vervolgd.....

zondag 31 juli 2016

Pelle Grød en zijn foodtruck met uitzicht.



In de verte zag Pelle Grød het containerschip aankomen. Daar was zijn foodtruck dan eindelijk. Na zijn laatste tour door het Franse land had hij zijn foodtruck ingescheept in Bordeaux met bestemming de haven van Lissabon. Stad op zeven heuvelen aan de Taag. En nu stond hij te wachten in de terminal. Pelle had behoefte om iets nieuws te doen en zich ingeschreven bij het grote Time Out Lisboa foodfestival, dat weldra werd gehouden. Pelle wilde zich vanaf nu gaan bekwamen in broodjes van zoete aardappel met een gegrilde steak. Een zogenaamde pregó. Na het foodfestival in Lissabon zou hij terugkeren naar Amsterdam om het uit te testen op de Ten Katemarkt. Zo'n biefbroodje moest wel een succes worden. En alles zag er hier aan de oevers van de taag zonnig uit.
Pelle Grød had enkele dagen de tijd gehad om deze stad in beweging te bekijken en te proeven. wat een sfeer! Hier zou hij zeker de komende weken goed aan de slag kunnen met zijn foodtruck. Pelle beklom  de heuvel van Alfama, at her en der lokale specialiteiten en bezocht de markt met zijn vis, stokvis, groente en fruit.
Pelle pakte zijn mobiel en draaide het telefoonnummer van de Eerste Atjehstraat. "Hallo met Bart", klonk het aan de ander kant van de lijn. "Hoi Bart, ik ben er en over een uurtje wordt mijn foodtruck ontscheept. Het lijkt me een heel leuk avontuur om eens aan dit foodfestival mee te doen. Ik bel je eigenlijk om te vragen hoe laat Knøbbig en Brodgøde vandaag landen, misschien kan ik ze oppikken?" Bart antwoordde: "Dat hoeft niet, want zij nemen de taxi naar jouw hotel. De cameraploeg van Noordpool TV is er ook bij, want Knøb en Brodgøde gaan een special draaien over eten in Portugal. Ze zijn er vanavond om een uur of  acht in Hotel Borges Chiado." "Dank je wel Bart, kom jij ook nog?" "Ja volgende week, net als Madeleine en Edna van Dulcesol. Het zal weer een dolle boel worden. Spreek je later." Bart hing op.
De foodtruck stond inmiddels te glimmen in het Portugese zonnetje. Pelle startte het vehikel en reed door de drukke Rua do Alecrim naar het hotel. Hij parkeerde de truck in de garage en ging naar zijn hotelkamer. Even opfrissen, een gezellig hapje eten met Knøbbig en Brodgøde en dan vroeg op kooi, want de volgende dag werd een volle en drukke werkdag, De eerste dag van het foodfestival in Belém.
Pelle Grød had een mooie plek gekregen vlak bij de toren van Belém. Links zag hij de toren en rechts de brug over de Taag. Een verkoelend windje van de rivier in zijn rug. Dit gingen leuke dagen worden. Knøbbig en Brodgøde waren druk aan het repeteren voor hun opnames voor Noordpool TV. Knøb had speciaal elandsvlees laten invliegen. Normaliter werden prego's gemaakt met rundvless, maar een elandsprego zou toch wel da bomb zijn hier op het festival aan de Taag. Naast Pelle stond een truck, die Wine with a view heette. De dag kon niet meer stuk. Langzaam begon het foodfestival publiek, of waren het toeristen voor de toren het terrein op te stromen. Een DJ draaide de laatste hit van Yinda en Gaeble. De sfeer zat er direct in. Het zonnetje scheen en de mensen waren goedgeluimd. De cameraploeg van Knøbbig en Brodgøde draaiden mooie shots. Pelle verkocht goed. De dag vloog voorbij en voldaan keerden ze terug in de truck naar Chiado. "Zo mijn cher Pelle, de opnamen zijn klaar, kan ik je morgen komen helpen bij de truck. Ik heb er zo veel zin in . Edna en Bart zullen er ook zijn." , kirde Brodgøde, zoals zij dat alleen kan. "Ik vond het een leuke dag, ik denk dat met jullie opnamen het hele zomerseizoen de truck zal gaan lopen. wat is dat elandsvlees toch een hit. morgen gaan we rocken. Nu eerst nog een glaasje en dan op kooi"
Ondertussen gonsde het in de toren van Belém. Er was druk overleg gaande tussen de Amerikaanse snuiter in het zwart en de daar gehuisveste fakir. Ooit was deze fakir daar gevangen gezet door Vasco da Gama. Per ongeluk was de doos met de Amerikaanse snuiter op weg van Royer naar Brazzaville van boord geraakt en aangespoeld bij de toren. De fakir had de snuiter onderdak verleend. en hoe kon het nu mooier, Brodgøde, de bekende actrice was in de stad. tijd om eens te cashen, had de Amerikaanse snuiter bedacht. Hij zou flink losgeld vragen. De plannen voor een ontvoering van de actrice kregen vorm.
Van geen gevaar bewust reden Pelle, Knøbbig en Brodgøde naar hun plek op het festival terrein. het was de tweede dag van het festival. Ze waren er vroeg bij en stalden de waar uit. De cameraploeg nam alles op. "Ik ga toch nog vlug even de toren bekijken, nu ik hier toch ben. Gaan jullie mee?", zei Brodgøde. "Nee wij gaan nog vlug even een koffietje en wat pasteis de nata eten", antwoordden de twee in koor. "We zien je vanmiddag bij de truck.
Brodgøde schoof aan in de rij met wachtende toeristen. Ze werd natuurlijk direct herkend en velen vroegen een handtekening. Zo kwam ze natuurlijk nooit binnen in de toren. Hierop had de fakir gewacht en in keurig Frans verzocht hij de meute opzij te gaan en nodigde Brodgøde uit hem te volgen "Wat aardig van u.", zei Brodgøde en ging met de man de toren van Belém in.
Bart liep de luchthaven van Lissabon uit en zag in de verte Edna al staan bij de bushalte. Toevalligerwijs waren ze tegelijk aangekomen met hun vlucht. Ze kochten een kaartje en stapten in de bus, die hun naar de Cais de Sodré zou brengen. vandaar was het slechts de heuvel op naar hotel Borges. Edna en Bart hadden elkaar veel te vertellen. Zij over pension Firgas en Bart over alles wat hij in Amsterdam beleefde. De Atjehstraat waar hij en Knøbbig woonden was in een snelle ontwikkeling geraakt. Hipsters paradijs, die Indische Buurt. Bart had bedacht om er iets mee te gaan doen. Hij was zogenaamde hipstertours met een stukje beleving gaan organiseren en wilde nu zien hoe dat in Lissabon werd gedaan.
Edna en Bart kwamen aan bij hotel Borges. De anderen waren al naar het festivalterrein in Belém. Edna en bart zouden er in de avond naartoe gaan, nadat zij eerst een stukje stad hadden verkend. De mobiel van Bart ging over. Op een beetje dringende manier. "Hoi schat, ben je er al?", klonk het aan de andere kant van de lijn. "Ja we zijn net in het hotel aangekomen.", antwoordde Bart. "Weet jij of kun jij controleren of Brodgøde in het hotel is op kamer 87? We zijn haar nu al twee uur kwijt en de opnames beginnen zo. Haar kennende is ze misschien iets vergeten. Een lippenstift of zo en die gaan ophalen." "Ik loop nu naar haar kamer en bel je zo terug. Veel succes." Bart klopte aan op de deur van kamer 87 en wachtte. Geen antwoord. Wie weet was ze al weer onderweg naar Belém. Ze zou wel weer komen opdagen. Buiten wachtte Edna al. Eerst even naar Alfama.
Ondertussen liep het festivalterrein aan de rivier aardig vol met smullende Portugezen. Knøbbig had besloten om al te gaan draaien. Brodgøde zou wel weer terecht komen. Bij de foodtruck van Pelle was het een drukte van belang. Iedereen was opgetogen over de broodjes rendiervlees. In de rij stond een man in een zwart pak, donkere zonnebril, die naar Pelle keek. Toen hij aan de beurt was zei huij met een duidelijk Amerikaans accent dat hij een broodje prego wilde en een boodschap had voor Pelle en alle kornuiten. De snuiter gaf hem een envelop en verdween in de meute.
Pelle opende de envelop en las kort de boodschap. Gedurende het festival zou Brodgøde opgesloten blijven in de toren van Belém. Ze werd pas vrijgelaten, als er een mail werd gestuurd, waarbij Hugues uit Royer zijn kasteel overdroeg aan de vreemde Amerikaanse snuiter. "Ik ben even gesloten.", zei Pelle tegen de wachtende klanten. Hij pakte zijn mobiel en draaide het nummer van Knøbbig.
Direct na het telefoontje van Pelle hadden Bart en Knøbbig  een bezoek gebracht aan een notaris in Chiado. Deze had voor hun een akte gemaakt, waarin het kasteel van Royer werd geschonken aan de Amerikaanse snuiter in het zwart. Uiteraard was Hugues in Bourgondië het eens met deze actie. De Portugese notaris stond er om bekend, dat hij zelfoplossende aktes maakte. Dus tegen de tijd dat de Amerikaanse snuiter in Royer was aangekomen zou alle tekst verdwenen zijn.
Met een gele tram raasden ze terug naar Belém, waar Pelle hen opwachtte. Hij nam het document over van de jongens en liep naar de toren. Daar zou in het hol van de fakir de transactie plaatsvinden. "Ik ga met je mee." zei Bart, "Da kan Knøb samen met de jongens van Noordpool TV de truck draaiende houden."
Bij de ingang van de toren stond de Amerikaanse snuiter te wachten. Hij had in zijn hand de mail van Hugues en wenkte Pelle en Bart. Zij volgden de man naar binnen. Via enkele trappen kwamen ze in het hol van de fakir. Kordaat zei Pelle tegen de twee: "Alvorens wij de akte van Royer overdragen willen wij eerst Brodgøde zien." "Maar natuurlijk haar is niets overkomen,"antwoordde de fakir. ik ben altijd een grote fan van madame geweest, zelfs in mijn jeugd op Goa." "Niet kletsen,"bitste de snuiter de fakir toe."ga haar halen" Uit de kamer naast het hol kwam Brodgøde tevoorschijn. Vrolijk als altijd. "Oh jongens ik ben blij jullie te zien. We hebben zo opnames en ik wist niet waar ik was." "Stil mens en nu de akte." Pelle overhandigde de akte aan de Amerikaanse snuiter in het zwart: "Je wordt morgen verwacht in Tournus bij hotel Terminus. Ik zou zorgen, dat je snel daar heen vliegt."
"Ik zou niet weten hoe.", antwoordde de Amerikaanse snuiter. "Daar heb ik een oplossing voor. Hierboven op de toren ligt mijn tapijt, waarmee ik de hele wereld over vloog Ik breng je er even naartoe om je het uit te leggen Daarna ga ik naar beneden om de coördinaten in te stellen.." De twee heren lieten Bart, Brodgøde en Pelle achter in het hol en draaiden de deur dicht. Vorser Pelle had in een hoek al een terminal ontdekt. Bart nam een van de verdwijnpillen van meneer Zimbo in. De fakir kwam binnen en zette de terminal aan. Hij was zo gehaast geweest om van de Amerikaanse snuiter, dat het hem ontging dat Bart ontbrak.
Bart keek over de schouder van de fakir mee hoe deze de coördinaten richting zuidelijke Bourgogne instelde. Pelle friemelde wat met zijn mobiel, zo leek het. Hij had Knøbbig een whatsappje gestuurd, waarin hij verzocht de politie te bellen. Bekend met het fenomeen van de verdwijnpillen hadden zowel Brodgøde als Pelle niets laten merken. En op het zachte porretje van Bart sprongen beiden boven op de fakir en bonden hem vast aan de stoel. "Zo jij kunt even geen kwaad.", zei Pelle, Bart jij kunt aan de slag met de terminal" "Bart????", mompelde de fakir. "O ja jullie waren met drie." De fakir kon zich wel voor de kop slaan, dat hij het verdwijnen van Bart niet had opgemerkt.  Bart ging achter de terminal zitten en veranderde de coördinaten van het tapijt, waarop de rare Amerikaanse snuiter zat naar Brazzaville, waar hij zou landen bij het ziekenhuis van dokter Miboesa.  Nadat hij de juiste lengte en breedtegraad had ingetoetst drukte hij op enter.
Hoog in de lucht maakte het tapijt van de fakir een zwenk naar het zuiden. De snuiter schrok zich een hoedje. Het vliegende tapijt accelereerde en vloog op kopers naar Brazzaville. Snel zou hij worden herenigd met de kille blonde Française onder het wakend oog van dokter Miboesa.
Nadat hij het apparaat had bediend trok Bart de stekker eruit en liep ongezien naar het balkon aan de zijkant van de toren van Belém. Met een ferme zwaai wierp hij het ding in de Taag. De rivier zou er wel voor zorgen dat het apparaat zeewaarts stroomde.
De deur ging open en de politie kwam binnen. Zij vroegen aan Brodgøde of het goed ging en rekenden de fakir in voor ontvoering. Onder grote belangstelling werd de fakir in het politiebusje geduwd. Pelle en Brodgøde liepen naar het festival terrein en zagen dat Knøbbig goede zaken deden met de prego's van rendiervlees. Pelle stak zijn vinger op en riep: "Twee prego's graagt en twee rosé!" "Maak er maar drie van!", hoorden ze Bart, die weer zichtbaar was achter zich roepen.
Hoog in de lucht op het vliegende tapijt zag de Amerikaanse snuiter één voor één de letters van de overdrachtsakte oplossen. Hij ging een ander lot tegemoet.

zondag 10 april 2016

Yinda McDrew gaat op tournee

Vanuit het vliegtuig zag Yinda het eiland Dulcesol liggen als een groene druppel in de blauwe oceaan. De vulkaan Tibidabo stak er hoog bovenuit. Yinda was blij weer thuis te zijn na de winterweken in het hoge Noorden. Genieten van het strand van Las Bombas, op de thee bij Edna en haar lieve vriendin. En het belangrijkste, nieuwe songs componeren voor de aanstaande wereldtournee, die zij samen met Gaeble ging voorbereiden. Yinda McDrews hart sloeg een tikje over als zij aan Gaeble dacht. De eerste kennismaking in Bläske in de hut van Pelle was niet zonder slag of stoot gegaan. Un flechazo, Yinda was madly in love. Wat een geweldige pianist en wat een stem. Hoe konden die Nordische mensen nu een hekel aan deze twee meter lange hoogblonde god hebben?
De wielen van het vliegtuig raakten de landingsbaan. Het taxiede naar de gate en alle reizigers stapten uit de en gingen de aankomsthal van het vliegveld van Las Bombas in. Yinda haalde haar koffer op en liep naar de uitgang, waar Youssouf haar trouwe chauffeur, haar opwachtte. Samen reden ze naar Reina Bisbal het grote hotel aan de baai van Las Bombas.
"Ik ben zo blij weer terug te zijn, Youssouf, het is hier licht en lekker warm. Ik snap al die Scandinaviërs wel in de winter. Dat Bläske is de hele dag donker. Oh island in the sun." "Welcome terug, miss Yinda.", antwoordde Youssouf en voegde in op de snelweg DS1 richting de stad.
Yinda was opgegroeid in het weeshuis van dokter Miboesa in Brazzaville. Zij had haar Schotse vader en Congolese moeder verloren bij een vliegtuigongeluk toen zij op weg waren naar huis. Al haar jonge jaren had dokter Miboesa zich ontfermd over de jonge Yinda. Hij wist dat zij een speciale gave had. Via meneer Zimbo werd Yinda toegelaten op het conservatorium van Grenôble, waar ze leerde zingen en skiën. Nog zo'n talent van de jonge Yinda..Op een gegeven moment ontmoette ze de oprichter van een bekende soulband in Genève, die haar vroeg mee te gaan on tour. Het werd een eclatant succes. A star was born. Vele hits volgden. Van ballades tot funky dansnummers. Yinda was goud....de zangeres vestigde zich op Dulcesol. Nu stond er een grote tournee voor de deur, waarvan een groot deel van de opbrengst zou gaan naar het ziekenhuis van dokter Miboesa en Aidspreventie in Afrika. Samen met Gaeble.....
Yinda stapte uit voor Reina Bisbal en snoof de lucht in. Zilt en zoet tegelijk. Ze was weer thuis. Youssouf nam haar koffer mee naar boven en opende de deur van haar tropische appartement: "Ik heb alles geregeld, miss Yinda. Er is eten in de fridge, soep op het gas. Als u het goed vindt, ga ik nu naar huis, want wij hebben een feestje vanavond. Het is Carnaval." "O ja natuurlijk, dat was ik bijna vergeten, veel plezier Youssouf! En dank je wel voor de zorgen.", antwoordde Yinda.
Ze pakte haar mobiel en draaide een nummer in Amsterdam. Er werd snel opgenomen. "Hallo? met het huis van Knøbbig en Bart.",klonk het. "Ik ben weer thuis Gaeble, zie ik je snel?", zei Yinda zacht.
"Na het carnaval van Las Bombas kom ik naar je toe, nog even wat dingen regelen hier en dan zijn we weer samen." "Ik verheug me erop je snel weer te zien.", zei Yinda en hing op. Aan de andere kant van de lijn sloeg ook het hart van Gaeble een tikje over. Droomde hij?
De optredens van Yinda McDrew waren als ieder jaar en groot succes. Voor de uitgelaten menigte zong ze haar succesnummers Ritmo de la noche en Techno Sensual. Hiermee kreeg de paradijsvogel de heupen van Las Bombas los. Elke dag van het carnaval opnieuw. Iedereen zong uit volle borst mee. Zelfs tijdens het laatste moment van het carnaval, bij de begrafenis  van de Sardina, zong de meute uit volle borst "Besame mucho" mee met Yinda. En nu was het allemaal weer over. Einde van het carnaval. Einde van de zinderende feesten in Las Bombas.
Maar voor Yinda had de komende weken nog veel spannende tijd voor de boeg. Haar wereldtour was nakende en Gaeble (roffel roffel haar hart sloeg over) zou aankomen om  samen de mooiste ballades op te nemen voor het nieuwe vinyl en op streaming services. Daags na carnaval was Gaeble aangekomen uit Amsterdam en had  zich gesettled in de cabana van pension Firgas, de bed and breakfast van Edna. Voor de gelegenheid was de piano uit de hal verhuisd naar het tuinhuis, zodat Yinda en Gaeble ongestoord konden oefenen en opnemen. In ruil daarvoor zouden ze de laatste dag een concert voor de gasten van pension Firgas geven. Brodgøde zou speciaal overkomen om verslag te doen voor Noordpool TV.
Het was een mooi koppel om te zien. Hij bijna 2 meter lang en met zijn blonde haren, Nordische koelte en lange handen, waarmee het klavier bespeeeld. Yinda McDrew, een lange en ranke Afrikaanse beauty. De fotoshoot voor de hoes en posters was dan ook een groot succes. mede doordat de verliefdheid van de twee van het papier afstraalde. Met dat nieuwe album kwam het wel goed. Yinda en Gaeble oefenden en oefenden, genoten van de zon en elkaar. Het was een mooie week. De opnamen waren geslaagd en ze konden zo beginnen aan de tournee.
 Op de laatste dag van de try outs hadden Edna en Margot voor hun gasten kosten noch moeite gespaard om van het optreden  in pension Firgas een blast te maken. Brodgøde kirde al in de coulissen. De catering was weer tot in de puntjes verzorgd. Luigi had het groen- en bloemenwerk gedaan. Het was allemaal prima in orde.
Vol verwachting zaten de gasten van pension Firgas klaar. hun borden gevuld met de lekkerste lokale tapas en wijn uit de kelder van pension Firgas. Brodgøde betrad de bühne en kondigde de twee aan: "Mes dames et messieurs, ik ben zo blij dat ik vanavond aan mag kondigen Yinda McDrew en Gaeble uit het hoge noorden. Jullie gaan vanavond exclusief de launch meemaken van hun nieuwe album Roaring Sensualities. Geef ze een groot applaus." De gasten applaudiseerden en het tweetal begon aan hun concert. Gaeble speelde de sterren van de hemel en de stem van Yinda fladderde door de vallei van Los Berrezales. wat een sprookje.Iedereen was opgewonden over de ballads en de leuke dansbare nummers.
Niemand had opgemerkt dat er een Hummer het terrein was opgereden. Een man in gehuld in een zwart pak opende de portier en liet señora Ortiz uitstappen. De dame in kwestie liep richting het pension met een bos rozen. Edna liet señora Ortiz binnen. "Ik heb een bos bloemen voor Yinda, mag ik ook even komen luisteren?" "Ja natuurlijk doña Ortiz, neemt u daar maar plaats.", antwoordde Edna en schonk een glas Viré in.
Op het podium zette Gaeble het laatste nummer in. Yinda nam een slok van haar glas wijn en begon aan "You make me feel...." Opeens werd het stil. Yinda werd stil. Oh ze was haar stem kwijt. Het duizelde en voor de ogen van de pensiongasten en alle kijkers van Noordpool TV zakte de mooie zangeres in elkaarYoussouf zag het vanuit de coulissen allemaal gebeuren.
Youssouf liep naar doña Ortiz en griste de bos rode rozen uit haar hand. Hij liep naar een van de vuurkorven, die Edna ter verwarming had aangestoken en wierp de bos bloemen erin. De bos rozen vloog inbrand en alle gasten werden getrakteerd en een knetterend schouwspel. Rode, gele paarse vonken vlogen uit de vuurkorf alsof er grote vuurpijlen werden afgestoken. De gasten van het concert keken ademloos toe. Edna liep op doña Ortiz af en vroeg haar: "Ik dacht dat wij na uw laatste escapades geen gekke dingen meer hier konden verwachten doña Ortiz. Wat is dit nu? Kijk eens naar de vonken en kleuren. Het is duidelijk, dat deze rozen een doel hadden." Donña Ortiz keek Edna vol verbazing aan en antwoordde: "Ik weet echt van niets, ik wilde graag Yinda verrassen met een mooie bos rozen. Ik heb ze gekocht op de Mercado in Las Bombas bij een Afrikaanse bloemen verkoopster, die mij verzekerde, dat dit de favoriete rozen van Yinda waren. Echt ik kwam met goede intenties." Edna zag dat doña Ortiz de waarheid sprak en zei: "Vanavond is het feest, want Yinda gaat zingen, morgen gaan we kijken, wie wat met de rozen heeft gedaan. Kun jij dat regelen Youssouf?"' De rozen waren inmiddels helemaal verbrand en de rust was weer gekeerd. Gaeble had Yinda meegenomen naar de cabana. Daar had ze haar stem teruggevonden. Ze knapte zich op en liep terug naar het podium. Gaeble ging achter de piano zitten en samen vertolkten ze "Stand by your man"
De gasten waren uitgelaten en het feest barstte los.
De volgende ochtend vertrok Youssouf al vroeg vanaf huis naar de markt van Las Bombas. De Afrikaanse rozen verkoopster opende net haar stalletje. "Goedemorgen, kan ik even met u praten? U heeft gisteren een bos rozen verkocht, die bestemd waren voor Yinda McDrew. Haar lievelingsrozen. Wat is daar meer gebeurd?" De vrouw keek Youssouf aan en zei; "Volgens mij gewone rozen ik had ze klaar gezet zoals altijd, omdat ik een grote fan van mevrouw Yinda ben. Ik wist dat doña Ortiz ze kwam halen. Toen ik bezig was met de rozen stapte er een ijzig kille blonde vrouw binnen, Zij vroeg mij of zij de rozen mocht bekijken. Ik antwoordde natuurlijk en hielp ondertussen een andere klant. Ik geloof dat het een Française was." "Oh mon Dieu, dank voor je informatie ik moet nu snel naar los Berrezales." Youssouf pakte zijn mobiel en belde Edna: "Hallo Edna, ik denk dat de koel kille blonde Française hier op het eiland rondwaart. Kun jij meneer Zimbo bellen. Anders wordt het niets met de world tour van Yinda. Ik kom zo naar pension Firgas..." en in volle vaart reed Youssouf weg.
Via het appartement van Yinda, waar hij wat spullen inpakte reed Youssouf naar de Los Berrezales vallei. Over twee uur zou er een vlucht vertrekken naar Amsterdam. Youssouf had Bart en Knøbbig gebeld, om te vragen of Yinda en Gaeble tijdelijk konden logeren in De Atjehstraat. Een hotel in de stad zou te opvallend zijn. Bij aankomst bij pension Firgas stonden Yinda en gaeble al klaar. Ze namen afscheid van Edna en Youssouf bracht ze naar het vliegveld van las Bombas.
Hij reed terug naar het pension om samen met Edna een plan de campagne te maken. iemand moest de kille blonde Française naar het appartement van Yinda lokken. Youssouf zou dan klaarstaan met een doos en de kruiden van meneer Zimbo, zodat dit type alsnog per kerende post naar Congo kon worden getuurd.
Edna belde de bloemenverkoopster op de markt van las Bombas en vroeg haar naar om te zeggen dat Yinda zo blij was met de bloemen, dat ze graag een kop thee wilde drinken met de dame in kwestie. 
De volgende dag meldde de kille blonde Française zich bij de receptie van hotel Reina Bisbal. Youssouf en Edna zaten al klaar in de woonkamer van Yinda. Voor de gelegenheid had Edna zich verkleed als de zangeres. De bel ging en daar stond ze, De vale bleke kille blonde Française, die keer op keer wist et onstnappen. Nu waren toch zwaardere middelen nodig. 
Edna gaf de kille Française een hand en vroeg haar te gaan zitten. Ondertussen haalde Youssouf een groot blad met muntthee en kadimba koekjes uit de keuken. Hij schonk de dames wat in en presenteerde de koekjes. De kille blondine nam een hap. De kamer werd donkerblauw. Toen paars. Vonken karmijn vlogen langs de tropische planten van Yinda. Uit de keuken kwam meneer Zimbo zingend: "Woesaboesa, ophouden met die sousa, wimab domba doek, we zijn nog steeds op zoek, kadimba koekjes voor vreemde bezoekjes.... Bamba bames, het moet uit zijn met rare dames." Het werd oranje, groen en geel om de kille blondine en langzaam zag je de vrouw inkrimpen. "Ben doemba katomba oppp pa poos, ja gaat nu slapen in deze doos" Met een ruk trok hij de kille blonde Française van de stoel en propte haar in de doos. "Youssouf, breng deze doos snel naar het zwarte vrachtschip in de haven, zodat dit pakketje nog vanavond mee gaat naar Congo...", zei meneer Zimbo.
Youssouf kwam juist op tijd aan bij het zwarte schip Buzumba, dat op reis ging naar Kaapstad, van daaruit zou de doos met de kille blonde Française naar dokter Miboesa in Brazzaville worden gestuurd. Hij zou haar daar uitpakken en aan het werk zetten. Youssouf pakte zijn mobiel en koos het nummer van Knøbbig en Bart in Amsterdam. Er werd niet opgenomen dus liet hij een bericht achter dat Yinda en Gaeble nu ongestoord aan hun tour konden beginnen.
In Amsterdam waren de voorbereidingen in volle gang. Vanavond startte de tour van jazzy Yinda in Paradiso. De zaal was geheel uitverkocht drie avonden achter elkaar. wat Yinda niet wistis dat Edna had geregeld dat Youssouf en doña Ortiz en zij naar Amsterdam gevlogen waren. Doña Ortiz kreeg een herkansing om een mooie bos rozen te overhandigen.
De zaal stroomde langzaam vol met Yinda fans en alle vrienden van Madeleine tot Luigi zaten front row. Het werd wat donkerder en op de piano speelde Gaeble zijn eerste tonen. De start va Rain drops keep falling on my head. Yinda mcDrew zong de sterren van de hemel en het publiek was verrukt en brak de tent af. Brodgøde en Pierre stonden te swingen en Pelle zong uit volle borst mee.
Na twee toegiften, waaronder Donna Summers classic McArthurs Park was het tijd voor de finale met haar nummer Besame mucho. Het dak ging eraf. Donña Ortiz stapte de stage op en gaf Yinda een nieuwe bos rode rozen. Wat een avond. Alle vrienden borrelden nog met het stel na achter de coulissen. Er zouden er nog twee volgen en daarna Milaan, Parijs, Dublin, Santiago en Taipeh. Wat en tour. Gaeble keek naar Yinda en wist: "Dit is de tijd van mijn leven"



zondag 24 januari 2016

Winterweken in de Bläskefjord

Het was een éclatant succes dit jaar. De actie Døken voor je Køken had dit jaar veel textiel opgeleverd voor de inwoners van de Nes- en Bläskefjord. Spontaan werden dekens, kleding van een grote winkelketen, ijsbeer- en rendiervellen gebracht voor de donkerste tijd van het jaar. Hard nodig in de barre omstandigheden. Veel inwoners hadden moeite met de eindjes aan elkaar knopen. De visserij leverde steeds minder op, net als het drijven van rendieren.  Gastvrouw en -heren Brodgøde, Knøbbig en Pelle brachten tien dagen door in de feestelijk versierde houten hut van Pelle. Brodgøde, weer in beeld na haar laatste nieuwe kaskraker, straalde en wist velen naar de hut te lokken om hun steentje bij te dragen. Pelle en Knøb voorzagen de inwendige mens van toastjes met verse zalm en gerookt rendiervlees en warme bekers met glögg.  Het feest kon niet op. Bart, Pierre en Madeleine arriveerden de de laatste avond om de kerst in Bläske door te brengen. Madeleine bracht naast haar befaamde potten met confit, feestelijke crémant mee en rood uit Royer. Dat werd een groot feest. Noordpool TV trok nog nooit zoveel kijkers. En velen hadden in ieder geval hun døken voor een warme køken.
Moe maar voldaan zaten de TV sterrren en het gezelschap voor de haard in Pelles hut. "Ik ben zo blij, dat ik dit weer eens gedaan heb, Heb ervaren hoe het licht hier is op 21 december, Zo different van St Tropez in de winter", zei Brodgøde. "Ja heerlijk is het heerlijk verlopen, zoveel blije gezichten", antwoordde Pelle en pakte een doos uit de kast. "Voor dat ik jullie allen kende, was ik een vorser, verhalenverteller en houtsnijder. Het leven is inmiddels behoorlijk veranderd sindsdien. Ik woon bij mijn lieve vrienden Knøb en Bart. Ga graag bij de mooie Madeleine in Viré op bezoek. En geniet bij jou in Parijs en St. Tropez, Brodgøde. Ik heb wat leuks voor jullie, handgemaakte trollies voor bij de kerstboom,zelf gesneden met jullie naam erop." Pelle opende de doos en er was voor iedereen een trollie van hout. De andere vrienden zouden ze opgestuurd krijgen. Bart nam het woord: "Morgen hebben we een bijzondere dag, we gaan op jacht om een heerlijk kerstmaal bij elkaar te sprokkelen. We moeten wel hard werken want het is maar kort schemerig"
"Dat is er nu al", klonk Knøbbigs stem uit de keuken, "Aan tafel"
Goedgemutst en gehandschoend vertrokken Pelle en zijn gasten naar de Bläskefjord. Een mooie wandeling door de natuur, langs de rand van de fjord met een picknick in Pelles grot. De stemming zat er goed in  en allen genoten van de vergezichten, de dartelende orka's in het water en de verhalen van Pelle. Over het zeeverdriet, de Palunk, die met de kruiden van Gudrun voor eeuwig rustte achter een dik rotsblok. In de verte hoorden ze een roedel wolven huilen bij de zonsopkomst, die van korte duur is in deze contreien. Al met al een mooi kerstwandeling door een lichtgevend winterlandschap.
De wandeling maakte veel los, verhalen van het hele jaar. De stoute edelen in de Parijse metro, de zonnige bed en breakfast van Edna, de mannen in de huispakken in het kasteel van Fleurville. "Wat maken wij  toch veel leuke dingen mee.", zei Pierre. "Inderdaad. we hebben al heel wat leuke avonturen beleefd. Misschien moeten we er eens een boekje over schrijven ,met foto's van de Noordpool, recepten van Knøb en verhalen van ons allen. Dat zou een leuk project zijn.", merkte Bart op.
Ze naderden de grot van Pelle. Kosten noch moeite had Noordpool TV gespaard  om de grot om te toveren in een gezellige picknickplek. Er moest tenslotte worden gevierd, dat de actie een Døken voor je Køken een succes was. Allen gingen naar binnen en zagen de tafel staan met allerlei lekkernijen. Gravad laks, gerookt rendiervlees, haring in mosterd, knäckebrød, bietjessoep, sneeuwhaas en glögg. Ze gingen aan tafel en deden zich tegoed aan het middagmaal. Nordisk mad pur sang.. "Geledig Jul", zei Brodgøde en bracht een toast uit op haar vrienden. "Bon Noël en ik hoop dat al jullie wensen uit mogen komen.', antwoordde Madeleine," Het is zo fijn om hier te zijn op de mooie Noordpool met mijn vrienden." Allen knikten instemmend. Er was geluid. In de opening zagen ze hoe Yinda samen met meneer Zimbo I'm dreaming of a white Christmas aanhief. Nog nooit was Noordpool TV zo leuk geweest. Alle inwoners van Bläske zaten gekluisterd aan de buis.
De aurora borealis begon te dagen en het hele gezelschap spoedde zich terug naar de hut van Pelle. het was een mooie decemberdag geweest en allen waren voldaan van de buitenlucht en het heerlijke eten. De kooien in de hut werden opgezocht, de lichten uit en al snel was het hele huis in diepe nachtrust verzonken. Buiten de hut stond er een schim te wachten. De Palunk. Wat Pelle en zijn gasten niet wisten, was dat de Palunk* de vriendengroep de hele dag had geschaduwd. Hij had zich weten te bevrijden uit de grot, waar hij verbleef en doolde sindsdien weer rond op de Nordische poolvlakte. De Palunk stal in het holst van de nacht eten, brandstof en kleding voor in zijn grot. Niemand in Bläske begreep hoe dit kon.
De Palunk had bij Gudrun de sleutelbos gevonden van de hut van Pelle. Zo werkte hij altijd. Hij nam een bos sleutels mee en maakte deze vakkundig na overdag in zijn grot. In de avond kon hij zich dan makkelijk toegang verschaffen tot één van de huizen of bedrijven in Bläske of Nes, een fjord verderop. Deze avond had hij het gemunt op de goedgevulde ijskast van Knøbbig, vol heerlijkheden van  alle Noorpool TV uitzendingen.
De Palunk draaide de sleutel om en sloop de hut binnen. Hij opende de ijskast en vulde zijn knapzak met vlees, zalm, knäckebrød en fruit. Hij zag de houten trollies op de tafel staan en stak er één in zijn zak. Leuk voor in de grot.  Na nog wat confit van Madeleine en een CD van Yinda te hebben gekaapt, sloop hij de hut uit en draaide de deur op slot.
Voldaan kwam hij aan in zijn grot en genoot van zijn feestmaal. Zolang het hele gezelschap in Bläske verbleef zou de Palunk vele feestmaaltijden beleven. Hij stopte de CD in de speler en al snel vulde de grot zich met de jazzy stem van Yinda Mcdrew, wat een vrouw! Hiervan kon de Palunk alleen maar dromen. Hij schonk zich nog een glas wit in en zong uit volle borst mee.
Bart rekte zich uit en stapte uit bed. Hij was wakker geworden van gestommel en geluid in de keuken. Het was vroeg in de ochtend. Bart liet Knøbbig slapen en liep zachtjes naar beneden. Hij maakte en kop koffie en ging aan de tafel zitten. Hij bekeek de trollies, die Pelle aan iedereen had gegeven. Ze waren er allemaal behalve de trollie van Bart. Gek, hij wist toch zeker dat zijn houten trollie bij de anderen stond. Voor de gezelligheid. Hij keek de keuken rond maar nergens was zijn trollie te zien. Bart hoorde een stemmetje: "Bart, kun je mij horen?", zie de trollie van Brodgøde. Hij knipperde met zijn ogen en kneep in zijn arm. Nee, hij droomde niet. "Wist jij dat jouw trollie vannacht door de Palunk is meegenomen, toen hij proviand kwam halen? Hij heeft hem meegenomen naar zijn grot. Wij trollies communiceren namelijk via het internet der dingen. Daarmee laten wij elkaar van alles weten." Bart was nu één en al oor. "Internet der dingen?, vroeg hij. "Ja toen Pelle ons uit hout sneed, plaatste hij een chip achter onze oren, waardoor wij als trollies altijd op de zelfde golflengte kunnen communiceren en via internet met andere stoffelijke dingen. Zo heb ik jouw trollie kunnen lokaliseren. Vind je het een idee om naar de grot te gaan?" "Ik trek snel wat aan.", antwoordde Bart. Hij ging naar boven en kleedde zich warm aan. Samen met de trollie van Brodgøde liep hij naar de grot van de Palunk. een fikse wandeling door de nachtelijke winterse kou. Voor de zekerheid had Bart meneer Zimbo"s laatmenietzienkruiden meegenomen, opdat hij en de trollie niet ontdekt werden. Ze ontrafelden een plan.
Met de trollie in zijn capuchon liep bart langs de randen van de Nes fjord. in de richting van de grot van de Palunk. In de verte zag bart licht branden. Hij sloop door de sneeuw naar hetraampje in de grot en zag de Palunk zitten. Aan een rijk gevulde tafel, een glas wijn in de hand. Door de grot galmde de stem van Yinda Mcdrew. De trollie van Bart stond midden op de houten tafel. "Luister goed wat we gaan doen, trollie, ik neem dadelijk een laatmenietzien kruidenpil in en sluip met jou naar binnen. dan gaan we via jouw internet der dingen een toneelstukje opvoeren voor de Palunk, ik ben je stem.", zie Bart. "Fun!", antwoordde de trollie. De twee slopen naar binnen.
De Palunk knipperde met zijn ogen. Dat kon niet waar zijn! Er stonden ineens twee trollies, van die houten snijdsels op zijn tafel. Lag het aan de wijn? De trollie van Brodgøde, die meegekomen was met Bart begon rood te knipperen. Kort erachteraan begon Barts trollie te zoemen. De Palunk kneep in zijn arm. Had zijn verschanste kluizenaars bestaan hem gek gemaakt? De CD van Yinda McDrew zweeg ineens en het licht viel uit in de grot. De trollies begenonnen rondjes te draaien over de tafel en zweefden door de grot. Ze begonnen een dubbelstemmig Samilied. Zwevend als een soort houten drones of hemellichamen. Zoemend en zingend. De Palunk wilde opstaan maar merkte dat iets hem aan zijn stoel had genageld. Bart begon tegen hem te praten terwijl de trollies door de grot zoefden in kleurrijke schichten. Het was allemaal heel vreemd.
"Gaeble, daar ben je weer, je trekt stelend door de Bläskefjord, je haalt spullen in de nacht uit huizen. Ben je nu niet lang genoeg gestraft?" begon Bart, "je hebt hier jaren in de gort gezeten als Palunk. De inwoners van Bläske hadden verwacht dat na al het zeeverdriet en de kruiden van Gudrun je je leven weer op orde zou krijgen" "Wie ben jij?" vroeg de Paulnk. "Ik herken je stem met een buitenlands accent, maar kan me niet heugen, dat ik je ken. Bovendien waar sta je nu ik zie je niet." "Ik ben Bart de man van Knøbbig, die vroeger bij jou op school zat in de Nesfjord. Enige jaren geleden, nadat jij werd opgesloten, zijn wij naar Amsterdam verhuisd."
"Oh jullie zijn van het restaurant in Nes en van het TV programma met Brodgøde? Nu weet ik het"'
Ondertussen begonnen de trollies rondjes te draaien om het hoofd van  Gaeble. Ze zongen een oud Nordisch lied van vergiffenis. De Palunk werd duizelig. De trollies verschoten van roze naar rood van geel naar groen. Alsof ze de aurora borealis in zich hadden. Over het gezicht van de Palunk liepen tranen. "Na alles  wat hier gebeurd is kan ik nooit meer terug, de inwoners van Bläske hebben mij een fantoom gemaakt. Toen de grot na jaren openging, heb ik geprobeerd alles goed te maken,, maar de wrok was te groot. Ik heb me terug getrokken uit het dorp en ben hier gaan wonen. Om mijn verhaal te schrijven over de verschrikkelijke olieramp destijds. Niemand wilde het lezen, behalve Gudrun, de ex van Pelle, die me nu en dan bezocht. Ik ben gaan lezen, gaan dromen over Amsterdam en Dulcesol. Over de mooie oorden, waar jullie allen naartoe zijn verhuisd. Waar ik opnieuw zou kunnen starten. Hier in de angstige fjord is geen plek meer voor mij. En dan helemaal alleen in de nacht maakte mijn zwarte kant zich meester van mij en ging ik op dievenpad om te eten. Ik wou dat ik hier wegkon."
Bart slikte bij het horen van het relaas en antwoordde: "Ik heb een idee Gaeble, maar je moet mij en de trollies beloven, dat je dan niet in je oude gewoontes vervalt.? Knøb en ik hebben de kamer van Pelle over in Amsterdam. Nogmaal verbeter je leven en je bent welkom"  "Dat beloof ik aan jou en de trollies!" Op het moment dat Gaeble dit zei flitsten de trollies om hem heen en voelde hij dat hij op kon staan. De Palunk verdween en Gaeble stond op.  "Je ziet me nog even niet. Pak je belangrijkste spullen en we gaan naar de hut van Pelle." De Palunk pakte zijn kleren, de CD van Yinda McDrew, zijn memoires en I pad. Bart stak zijn onzichtbare hand uit en floot naar de trollies. "Goed gedaan houten wezens, fijn dat internet der dingen. Kom mee Gaeble, de Palunk is niet meer" Beetje bij beetje werd Bart weer zichtbaar en liepen ze het schaarse Nordische winterlicht tegemoet.
Bart opende de deur van de hut van Pelle en stapte samen met Gaeble naar binnen. het hel gezelschap zat aan een wederom welgevulde tafel. Het rook heerlijk naar brood en koffie. bart kreeg er trek van. "Ha, daar ben je Bart", kirde Brodgøde en ga hem een dikke pakkerd,"Je bent lang weggeweest."
Pelle stond op en liep naar Gaeble en stak zijn hand uit:  "Welkom Gaeble in mijn hut, ik verwachtte je al." Iedereen keek Pelle verbaasd aan. Hij liep naar de kast en pakt er een trollie uit."Voor jou Gaeble heb ik al een tijd geleden een trollie gemaakt. Ver voordat jij je bevrijdde uit de grot waarin je jaren als Palunk zat opgesloten. Door de ontwikkeling van het internet der dingen en de mogelijkheid voor de trollies om met elkaar te communiceren vond ik uit dat jij 's nachts in Bläske voedsel stal en sleutels  kopieerde/" "Maar .... eh  ik heb nooit kwaad willen doen....",  stamelde Gaeble zacht. "Dat weet ik  Gaeble, jij bent nu wel genoeg gestraft voor alle dingen, die hier gebeurd zijn. Het is jammer de bewoners hier jou nooit zullen vergeven. je zit hier als een kat in het nauw Meneer Zimbo en ik hebben een leuk programma voor je ontwikkeld" Bart keek Pelle aan en zei: "Ik heb aan Gaeble gevraagd of hij bij Knøbbig en mij wil komen wonen tijdelijk in jouw kamer. Hij gaat met ons mee naar Amsterdam."
"Dat vind ik een heel goed idee van je Bart. Gaeble kan dan zijn leven beteren. Wat jullie niet weten is dat tijdens de jaren dat Gaeble opgesloten zat, hij zich heeft bekwaamd in het spelen van alle nummers van Yinda. Op de piano. Nu kwam ik erachter, dat zij volgend jaar een grote tournee gaat maken. Amsterdam als startplaats. Is dat niet geweldig? Gaeble! Het is je kans om door te breken. Mijn trollies vertelden mij hoe virtuoos jij op de piano bent."
Yinda McDrew knikte en stak haar hand uit naar Gaeble, die een rood hoofd had van alle opwinding: "Ik ben zo happy that jij wordt de nieuwe pianist, wees welcome in mij band, we gaan  het helemaal doen next jaar boy!" Gaeble, voorheen de Palunk als begeleider van Yinda. Wat een stunt.  Heel Bläske zou zijn ogen uit kijken, als dit integraal zou worden uitgezonden op Noordpool TV "Kom nu gaan we brunchen...."zei  Knøb vanuit de keuken. Gaeble omhelsde Pelle en bedankte hem voor alles wat hij had gedaan. Bart kreeg een dikke zoen van hem. "Ik ben zo verschrikkelijk blij, wat jullie voor mij hebben gedaan. Ik heb er geen woorden voor en zal jullie niet teleurstellen." "Daar zorgen de trollies wel voor!', zei Pelle.  Op de keukentafel gloeiden alle trollies dat het een lieve lust was. Yinda en Gaeble, een nieuw duo stonden op en begonnen te zingen: "You make me feel  mighty real..."De trollies dansten mee. In de andere hutten van Bläske keken de bewoners vol verbazing naar hun flatscreen, wat een duo.

zondag 29 november 2015

Ondertussen in het kasteel van Royer.

De zomer is altijd een fijne tijd tussen de wijnranken van de Mâconnais en een drukke tijd voor Hugues Ronsard. Veel mensen doen het kasteel van Royer aan voor een overnachting, lunch of diner. Gelukkig kan Hugues altijd op hulp van Madeleine Bru en Huberte Lapopp rekenen. Madeleine vult de potten confit en wijnen aan. Huberte poetst dat het een lieve lust is en is daarnaast een groot verhalen vertelster. De gasten vermaken zich tijdens hun verblijf opperbest.
Dit seizoen heeft maitre Ronsard ook hulp gekregen van Pelle Grød. Hij is helemaal met zijn foodtruck vanuit Amsterdam naar de Bourgogne gereden. Een instant succes, waar Pelle verschijnt met zijn nordisk mad. De Fransen zijn er dol op. Pelle kookte de sterren van de hemel in zijn truck en in de keuken van het kasteel. De gasten smikkelden en smulden.
En nu.... liggen de wijnen al weer te rusten in de vaten van de kelder van kasteel Royer. Tot de malo van het voorjaar. Pelle is vertrokken en de rust is weergekeerd. De bladeren verkleuren in de wijngaarden. Het wordt stiller op de RN6. De Mâconnais maakt zich op voor de winter. Lichte flarden mist hangen in het Sâone dal. Tijd om op te ruimen.
Hugues staat mijmerend voor het rek met de twee flessen, de witte en de rode. met de geesten van de vals Franse blondine en de slechte Amerikaan. wat een tijd gelden alweer, dat deze sujetten door meneer Zimbo werden gebotteld. Eigenlijk wordt het tijd ze eens te verschepen. Of kan dat niet zomaar? Hij pakt zijn mobiel en draait een nummer. "Allo", klinkt het aan de andere kant. "Hallo meneer Zimbo", zegt Hugues, "Ik ben de cave aan het opruimen en wil nu eindelijk eens af van die flessen met de geesten. Kan ik ze wegdoen nu na al die jaren? ze zien er leeg uit." "Moeilijk, moeilijk", antwoordt meneer Zimbo. "weet je wat? Ik kom volgende week naar Royer en dan bedenken we een plan. Want we moeten voorkomen dat de geesten weer gaan dolen en schade berokkenen. Tot dan" Hugues hangt op en gaat de trap op naar boven.
Het zat hem niet lekker. Komende week zouden alle vrienden van Hugues op Royer samenkomen om de herfst te vieren. Brodgøde en Pierre op hun weg terug uit Saint Tropez, Knøbbig en Bart uit Amsterdam, Yinda McDrew en Edna samen van Dulcesol. En tot slot dokter Miboesa. Huberte Lapopp en hij waren al weken bezig met de voorbereidingen. Het kasteel zag er feestelijk uit voor hun ontvangst. En daar konden ze geen trouble met de flessen bij gebruiken.
Hugues hoorde de grote poort open  gaan en zag Madeleine met haar armen vol met potten  confit binnenlopen. "Oh wat fijn, dat je er bent. Ik was zojuist in de cave en er is iets aan de hand met de flessen van de geesten. het lijkt wel of ze leeg zijn", stamelde Hugues. "Laten we even gaan kijken, wat er aan de hand is?", antwoordde Madeleine
Samen liepen ze de trap af de kelder in. Bij het geheime rek aangekomen zag Madeleine, dat er inderdaad niets meer in wijnflessen zat. Vreemd. "Heb je meneer Zimbo al gebeld?  Want die geesten zijn gevaarlijk ze hebben mij ook in mijn keuken in Viré gevangen gehouden.", vroeg Madeleine.
"Ja , hij komt morgen uit Pontarlier om de situatie te bekijken." Hugues en Madeleine gingen weer naar boven.
Het bordje riemen vast lichtte op. Teken voor Yinda en Edna dat hun vliegtuig ging landen op Saint Exupéry het vliegveld van Lyon. Gezamelnlijk zouden ze vanuit daar met dokter Miboesa naar Royer rijden. Na de landing verliep alles vlot en troffen ze de dokter in de hal. Hij had veel bagage bij zich en keek de dames wat verbaasd aan.. "Hallo dokter Miboesa, dat is lang geleden. kent u me nog van de wannabee djangoe in het Tropenmuseum?", vroeg Edna. "Wat ben jij veranderd, ik voel dat je een hele andere vibe hebt gekregen.", antwoordde hij en vervolgde: "En dan moet u natuurlijk Yinda McDrew zijn, ik heb al uw platen in Brazzaville." Gedrieëen gingen ze naar de uitgang en stapten in de gereed staande auto.
Een uurtje later waren ze in Royer. Hugues en Huberte verwelkomden  de reizigers en brachten ze naar hun kamers, zodat ze wat uit konden rusten. Kort erna kwamen Brodgøde en Pierre de cour oprijden. Hun 2CV volgepakt met lekkere Provençaalse lekkernijen en wijnen. "Allo Allo mon cher Hugues, ik ben zo blij weer eens op Royer te zijn, ik heb jullie allen gemist.", zei Brodgøde terwijl ze drie klapzoenen uitdeelde, "we gaan er weer een heerlijke tijd van maken." "Dat weet ik zeker.", antwoordde Hugues. Als laatste kwamen de jongens uit Amsterdam. Hun auto vol kaas en bloemen voor op het kasteel.  Bart huiverde bij binnenkomst en fluisterde tegen Knøb: "Dit wordt weer eens een dol en dwaas weekje."
De receptionist van hotel Terminus keek verbaasd naar de blonde Française en de Amerikaanse snuiter, die aan de balie stonden. Waar kende hij ze van? En wat kwamen deze beetje slonzige mensen doen. "Wij willen kamer 13"', zei de kille blondine, "en als het goed is staan onze spullen hier nog in het depot.  Onze koffers en kleding. Een jaar geleden zijn wij overhaast vertrokken." "Ik ga het even nakijken, Madame, heeft u een momentje?" De jongeman snelde de kelder in en inderdaad stonden de koffers van de gasten onder het spinrag in een hoek. Hij veegde het stof eraf en bracht ze naar kamer 13. Bij de receptie aangekomen meldde hij het curieuze stel dat de bagage op hun kamer stond en gaf hen de sleutel. "Diner is om half negen. Vandaag bevelen wij ons menu Halloween aan"
Het stel ging naar boven en de receptionist pakte zijn mobiel. Hij tikte een nummer in. "Allo?", klonk het aan de andere kant. "Hallo lieve oma. Ik heb het idee dat die vreemde gasten weer in het hotel zitten. Degenen, die het kasteel wilden kopen van Hugues. Met al hun malversaties. Die blondine en die man uit Amerika." "Ik wist dat er iets aan de hand was op het kasteel.". antwoordde Huberte, "wat lastig nu alle gasten net aankomen. Probeer de personen in je hotel te houden, meneer Zimbo is onderweg naar Tounus." Wat de receptionist niet wist, was dat op hetzelfde moment de kille blonde Française en de Amerikaanse snuiter wegreden uit Tournus in hun geblindeerde Velsatis.
Huberte liep de binnenplaats van Royer op en stormde door de deur naar binnen. "Ze zitten in hotel Terminus", riep ze tegen Hugues en de anderen,"Ik heb mijn kleinzoon gevraagd ze daar te houden."
"We moeten meneer Zimbo even bellen, hij zit nu in de trein vanuit Pontarlier." Bart pakte zijn telefoon en belde meneer Zimbo. "Allo?" "Hallo meneer Zimbo, met Bart uit Amsterdam. De geesten uit de fles zijn in hotel Terminus. De kleinzoon van Huberte houdt ze daar binnen op kamer 13. Ik kom over een uurtje naar Tournus,pik u dan op en we gaan kijken, wat er aan de hand is." "Prima tot straks....", antwoordde meneer Zimbo.
Bedremmeld stond gravin Bledski aan haar deur. Ze keek de kille blonde Française en de Amerikaanse snuiter met grote ogen aan. "Een dwangbevel?", zei ze,"hoe komt u erbij dat ik binnen een uur mijn huis moet verlaten. Van wie heeft u het dan gekocht? Niet van mijn zoon, Raphaël?"
"Luistert u goed, madame, mijn investeerder en ik worden een beetje moe van jullie kasteeleigenaren hier. Enkele jaren hebben wij al getracht het kasteel van Royer goedschiks te kopen en weerden daarvoor bestraft. Nu gaan we uit een ander vaatje tappen. U heeft een uur om uw spullen te pakken. Wij zetten u dan af bij een huurwoning in Tournus aan de kade. Daarna ontruimen wij uw domaine en gaan aan de slag, voor de verwende toerist uit China.", zei de kille blondine bits. "Maar...", stamelde de gravin. "Niets maar, madame, u staat over 58 minuten klaar!" De gravin Bledski trilde helemaal. Moest ze Raphaël bellen. In het weggaan zei de kille blondine: "En denk erom dat u aan derden alleen het verhaal vertelt, dat u dit geheel vrijwillig heeft besloten..."En weg stoven de twee in hun zwarte Velsatis.
Bij het station wachtte Bart op de aankomst van meneer Zimbo. Van veraf zal hij hem aan komen lopen. Zoals altijd gekleed in zijn pakken gemaakt van de laatste Vlisco stoffen. Hij open de het portier en floot naar meneer Zimbo. Barte zette de bagage op de achterbank en meneer Zimbo stapte in."Dat is alweer een tijdje geleden. Hoe gaat het met u?,"vroeg Bart, "de laatste keer hadden we die hachelijke toestand met de neef van Edna op Dulcesol." "Ja inderdaad", antwoordde meneer Zimbo lachend,"en nu is het weer bal op het kasteel van Royer." "Laten we snel bij hotel Terminus gaan kijken wat er aan de hand is op kamer 13.", zei Bart. Twee minuetn later stonden ze aan de receptie. De receptionist begroette de twee en ging hen voor de trap op. Hij klopte op de deur, nogmaals, maar geen antwoord. De jongen pakte de sleutel en opende de kamer. Leeg! Alle drie de mannen stonden perplex. "Hoe kan dit nu? Een uur gelden heb ik hun bagage nog naar boven gebracht en nu is de kamer leeg." Ze liepen naar het openstaande raam en keken  naar buiten. "En die zwarte Velsatis is ook weg van de binnenplaats", zei de receptionist. "Doe nu even niets wij gaan Tournus verkennen.", zei Bart, "Laten we opschieten meneer Zimbo...." Ze stapten in hun auto en reden naar de rivier kade. "Tijd om een plan te maken.", zei Bart, " ik bel Hugues even."
In Viré stapte de gravin Bledski gedwee in de Velsatis. Ze was bang voor deze mensen. Dus had ze maar gedaan, wat haar verteld was. In 10 minuten reden ze naar de kade in Tournus. Daar aangekomen stopte de Velsatis voor een appartementsgebouw, met een hek ervoor. De kille blonde Françcaise open de het hek en ging de gravin voor.
In zijn achteruitkijkspiegel zag Bart de zwarte Velsatis aan komen rijden uit de richting van de grote supermarkt. "Ik zie daar hun auto, meneer Zimbo, ik stap uit om poolshoogte te nemen. Blijft u hier in de auto?" Bart stapte uit. Hij liep langzaam naar het hek. Was dat niet madame Druot, de gravin Bledski, die daar appartement nummer 56 binnenging?
In het kasteel van Royer waren de voorbereidingen in volle gang. Yinda McDrew zong haar toonladders. Madeleine en Knøbbig waren druk in de keuken aan de slag. Edna dekte de tafels.hugues zette de wijnen klaar.En Brodgøde kirde er tussendoor, alsof zij de ceremoniemeester was. Het werd een leuke avond. Dat was zeker.
Op de kade van Tournus belde Bart aan bij mevrouw Druot op 56. het appartement waar hij haar binnen zag gaan. Ze deed schuchter open. "Dag mevrouw, hoe komt u hier nu terecht?", vroeg Bart. de gravin vertelde het hele verhaal hoe de kille blonde Française haar uit haar domaine had gezet en hier naar dit appartement had gebracht."Zijn ze nu in Viré?" "Ja dat denk ik wel ze wilden alle Russische kunst weghalen, de dieven."  "Ik bel even naar het kasteel van Royer of ze u komen halen, madame. Meneer Zimbo en ik gaan orde op zaken stellen in Viré!" Bart belde Hugues.
Bart ging terug meneer Zimbo, die nog in de auto zat.  Hij vertelde het hele verhaal van de gravin. "Op naar Viré dus", glunderde meneer Zimbo "gelukkig heb ik de zimbawoewa kruiden bij me."
Bart en zijn kompaan reden de N6 op langs de wijngaarden. Ze namen de afslag Viré en zetten de auto op het erf van  Raphaël en Madeleine. Daar namen zij hun bilabo kruiden in en werden onzichtbaar. Ze slopen naar het hoofdverblijf van madame Druot en zagen door het raam dat de twee  bandieten, de kille blonde Française en duistere Amerikaan alle iconen en 18e eeuwse Russische kunst aan het inpakken waren.
Bart en meneer Zimbo slopen via de kelder naar binnen. Showtime. Ze zouden deze twee nu voorgoed inblikken. De twee waren zo geconcentreerd aan het graaien in de bezittingen, dat zij niet doorhadden dat meneer Zimbo de eerste hand kruiden de kamer in had gestrooid. Als vanzelf stegen alle kunstwerken omhoog naar het plafond . alsof ze vastplakten aan het stucwerk.
Bart zag de verbaasde ogen van de twee en op het teken van meneer Zimbo wierp hij zijn lasso om ze heen. Daar stonden ze dan stevig vastgebonden. Tijd voor de zimbawoewakruiden. meneer Zimbo strooide ze als een cirkel om de daders heen. "Madame et monsieur, c'est showtime!"
De kamer werd donker, dan weer licht. Meneer Zimbo begon zijn chant: "Zim ba woe wa, woe wa ba zim, breek in in de hoofden van deze dieven, bam bi na woe wa" Bart keek  met grote grote ogen toe hoe de daders in allerlei kleuren veranderden. "Woe wa zim ba, jullie gaan goed werk doen, dim ba woe wa de kruiden maken jullie plat, woe wa zim ba en dienen zullen jullie..." Op deze manier ging het enkele minuten door. Er gebeurde iets wonderlijks. De kille blonde Française en de duistere Amerikaan leken leeg te lopen als ballonnen. Heel langzaam, tot er niets meer over was van ze. "Woewa kruiden zimba ja.", glunderde meneer Zimbo. Het was gelukt. Hij rolde de twee op en stopte ze in een postkoker, waarop geschreven stond: Hospital Miboesa, Avenue Georges Dumoulina, Brazzaville. "Zo van deze piassen hebben we voorlopig geen last meer. Ze kunnen in Brazzaville worden opgepompt en dan gaan helpen bij het tehuis van dokter Miboesa. We brengen zo dadelijk de koker even naar het postkantoor. En nu gaan we even de boel opruimen" Meneer zimbo strooide wat opruimstof door de kamer en als in polonaise zweefden alle kunstobjecten van de gravin Bledski door de ruimtes naar hun originele hang- of staplaats. Het was een vrolijk gezicht.
De beide heren stapten in de auto en reden terug via Tournus naar het kasteel van Royer, waar inmiddels de fakkels al in de tuin brandden. Bart en meneer Zimbo liepen het kasteel binnen. Het hele gezelschap, zat al klaar in de grote hal, Hugues had de glazen goed gevuld met crémant. Hij proostte met de gravin Bledski. De tafels stonden vol met heerlijk Nordic/bourgondische gerechten, een nieuw idee van Madeleine en Knøb. Uit de boxen schalden de stemmen van Yinda en Brodgøde. Zij leken wel het duo Summer en Streisand met hun interpretatie van Enouh is enough. Dokter Miboesa vermaakte zich opperbest met Huberte. Pierre en Edna waagden een dansje. Eind goed al goed, dacht Bart. Hij liep naar Knøbbig toe en gaf hem een aai over zijn boL. "Zo nu eerst een drankje en even de beentjes van de vloer, Jij ook, Knøb?"




zondag 15 maart 2015

Brodgøde is back in town




Ongeduldig scheurde Brodgøde de envelop open. Ze haalde de brief eruit en las hem. "Yeeessss!!!!" , riep ze in de nog lege keuken van Bru et sa Bresse aan de Rue de Martignac. "Viens Pierre, ils m'ont acceptée, j'ai obtenu la rôle de Frieda dans le nouveau film de Ridley! Je suis totalemant émue"
Slaapdronken stommelde Pierre ter Braecke de trap af. "Wat zei je ma petite?" "Ik heb de rol van Frieda in de nieuwe versie van Liaisons Dangereuses" riep Brodgøde, "Binnenkort starten de opnames in Londen en Dulcesol. Ik ben zo blij dat mijn carrière weer een boost krijgt, na al dat gekook de laatste jaren." "Ik ben blij voor je schat, ik zal de eerste zijn die zal juichen als jij op de trappen van het Palais des Congrès staat." zei Pierre en gaf haar een dikke zoen.
Ze aten hun ontbijt op en gingen aan de slag. het werd een drukke dag. De kookstudio moest worden opgeruimd en afgesloten. Brodgøde belde Madeleine. Zij had al een nieuwe huurder voor Bru et sa Bresse, uit Lyon. Pierre belde zijn neef meneer Zimbo voor een portie kruidpoeder, voor het geval dat.
Als laatste belde Brodgøde de jongens in Amsterdam. "Hoi jongens, ik heb heel goed nieuws. Ik ga de rol van Frieda in de nieuwe versie van Liasons Dangereuses spelen, Geregiseerd door Ridley. Ik ben zo blij. Het verhaal speelt zich af in Londen, op Primrose Hill en in de bed en breakfast van Edna op Dulcesol. Dan komen jullie natuurlijk kijken." Knøbbig slikte ven en zei: "Wij zijn  zo blij voor je. wat goed dat ze jou hebben gecast voor de rol van Frieda. Je hebt hem al eens gespeeld in de Nordische versie. En met een beetje kruidpoeder van meneer Zimbo wordt dit zeker een Oscar fähige rol. We gaan voor je duimen Pelle, Bart en ik. Dikke zoen,
De volgende dag reden Pierre en Brodgøde in hun 2CV naar Calais. Ze parkeerden de auto in de haven en stapten op de ferry. In Dover pakten ze de trein naar Kings Cross. Brodgøde was jaren niet op het witte doek te zien geweest. Daardoor konden Pierre en zij eerst een paar dagen Londen verkennen. dat zou anders worden als het persbericht eruit was. Ze genoten van wandelingen door de stad, de musea. Brodgøde kocht wat striking outfits bij Harvey Nichols. Ze zouden goed staan in haar rol van Frieda, de blonde godin, die alle mannenharten sneller deed slaan in Liaisons Dangereuses. Pierre was zo trots op haar en genoot met volle teugen. Beiden waren ze na een paar jaar koken en culinaire TV programma's toe aan deze nieuwe uitdaging.
De avond voor de bekendmaking aten ze nog bij Ceviche in Soho. Ze dronken een heerlijk pisco sour en lieten zich het eten van de kok Martin goed smaken. Na de maaltijd stelde Pierre voor terug naar het hotel te lopen. Dat bleek een misrekening. Buiten gekomen stonden er wel 30 paparazzi. Ze werden verblind door het flitslicht.
Boer Tjerk uit Bieze wist niet wat hij zag in de krant de volgende dag. "Brodgøde is back in town" kopte de Biezelander Krant. Oh oh Brodgøde, dekselse meid. Boer Tjerk had vroeger zijn jongenskamer vol hangen met foto's van deze ster. Hij was zelfs een met zijn motor naar Saint Tropez gereisd, om een glimp van deze diva op te vangen. Nu kwam ze na 30 jaar terug op het witte doek. Het hart van boer Tjerk klopte een tikje harder. Eindelijk zou hij haar zien. Hij ging op vakantie naar Dulcesol, naar de bed and breakfast van zijn nichtje Edna Schuurs. Tjerk had gelezen, dat Brodgøde en haar vrienden daar ook logeerden. Het vliegtuig zou vanaf  Eelde vertrekken. Hij pakte zijn mobiel en belde Edna. "Goedemorgen Edna, met Tjerk spreek je, ik wil graag bij jullie komen logeren. Kan dat?" "Nou eigenlijk zitten we vol maar voor mijn neef heb ik wel een plekje in het tuinhuisje. Je moet wel rustig doen, want zoals je weet zijn er opnamen met Brodgøde in ons pension.", antwoordde Edna. "Dat beloof ik, tot volgende week dinsdag." Tjerk hing op. hij opende Facebook en schreef een berichtje: "Finalement ga we elkaar ontmoeten Brod, na al die jaren. Yes! liefs van TJ"
Poink. Brodgøde pakte haar telefoon. Een berichtje. "Oh Pierre, na al die paparazzi nu weer dit. Weer zo een stom berichtje van die TJ.", riep ze. Pierre kwam in zijn boxershort de badkamer uit en zei: "We kunnen twee dingen doen, of de politie bellen of kijken wat er gebeurt. Ik kan voor de zekerheid wat extra kruiden laten sturen naar Edna op Dulcesol. En we kunnen vragen of Edna het pension alleen voor ons reserveert." "Bel Edna maar, zodat we op ons zelf zijn daar in de Berrezales vallei. Niets mag deze film laten mislukken." Pierre belde naar Dulcesol. "Er is alleen een neef in het tuinhuis, dus dat kan geen kwaad.", zei hij tegen Brodgøde, "zo en nu slapen, want morgen is de eerste draaidag op Primrose Hill.
De eerste draaidagen verliepen voorspoedig. Brodgøde schitterde in haar rol van Frieda, een vrouw hunkerend naar liefde. Haar tegenspeler was net zo bevlogen en hun liefdesscènes waren als vuurwerk. Liaisons dangereuses zou een blockbuster worden. Dat stond nu al vast.
de regisseur was zo blij dat hij haar had gekozen voor deze film. Nu nog een week of wat draaien op Dulcesol. Daarna kon de film worden gemonteerd.
Edna had een drukke dag voor de boeg. Ze moest gaan inkopen in Las Bombas voor de filmcrew. Een welkomstdiner voor Brodgøde en Pierre klaarmaken. De kamers in pension Firgas mesten tiptop zijn. Yinda McDrew zou de gasten verrassen met haar jazzy stem. Luigi Spirali zou nieuwe planten brengen. En Tjerk kwam aan op het vliegveld. Maar Edna en haar vriendin hadden de taken goed verdeeld. Ze hoorde de ringtone van haar mobiel en nam op. "Hola, digame," zei ze. "Hoi Edna, met Bart uit Amsterdam. Wij tweeën en Pelle willen bij jullie komen logeren. Kan dat?", hoorde ze Bart vragen."Ik ben bang dat dat niet gaat jongens, Brodgøde en een filmcrew komen hier twee weken filmen en het tuinhuisje heb ik aan mijn neef Tjerk beloofd." "Oh jammer, dan boek ik nu wel even hotel Reina Bisbal, want ons vliegtuig vertrekt over een uur." "Oh dan zitten jullie in dezelfde vlucht als mijn neef Tjerk. Kunnen jullie hem dan meenemen vanaf het vliegveld? Hij heeft rood peentjeshaar." "Doen we Ed!, tot vanavond." Bart hing op.
Dat scheelde weer een klusje en Edna stapte in haar Jeep op weg naar Yinda McDrew. Geweldige paradijsvogels met een prachtige stem. Aangekomen in Las Bombas, parkeerde ze de auto en liep naar het gebouw, waar Yinda woonde. Ze belde aan bij het penthouse. Yinda deed open en zee: "I am zo blij that jij hier bent. Ik ben al de hele dag een beetje van slag. Ik voel rare vibes. Rood haar, dangled and tangled. Er is iets niet pluis Edna!" "Oh", antwoordde Edna,"deze keer is alles voor elkaar in pension Firgas, geen kleerkasten, allen bekenden en de filmcrew." Yinda pakte een krant en liet de voorpagina zien. Op de foto stond het scherm van de mobiel van Brodgøde met het bericht van ene TJ. De Londense politie was op zoek naar deze stalker. "Ik zal de gastenlijst voor de zekerheid nakijken op deze initialen.", zei Edna,"Wees niet ongerust lieve Yinda!" Ze dronken nog een kopje sap en namen de avond door.
Op Heathrow was het een drukte van belang. Nadat de foto voorop The Sun had gestaan, hadden de paparazzi Brodgøde niet meer met rust gelaten. Pierre had de remedie. Ze namen allebei een kleine portie van de speciale Nordische mix. Zo konden ze onzichtbaar voor derden tot de gate komen.
Het was niet moeilijk Tjerk te ontwaren tussen alle andere reizigers. Voor de grap hadden Pelle, Bart en Knøb er gedurende de reis een spelletje van gemaakt. Degene, die hem het eerste spotte kreeg daarvoor punten. In de terminal van Las Bombas was het zoals gewoonlijk een drukte van belang. Op deze middag was het nog drukker, omdat de hele pers van het eiland voor de uitgang klaarstond om een glimp van Brodgøde op te vangen.
Pelle zag bij de bagageband een lange slungelige jongen staan met rood haar. Hij liep naar hem toe en zei: "Hallo, jij bent zeker Tjerk, ik ben Pelle, een goede vriend van Edna. Zij heeft mij gevraagd om je mee te nemen naar pension Firgas." Tjerk Schuurs reageerde helemaal niet. Het leek wel of hij geobsedeerd was door de gate verderop. Pelle herhaalde zijn vraag. "Oh sorry", zei Tjerk, ik was even in gedachten. Ik rijd graag mee. Hoe heette je ook al weer?" "Pelle en daar verderop staan mijn goede vrienden Bart en Knøbbig."
Op dat moment zwaaide de deur van de privé lounge open en stapten Brodgøde, Pierre en de filmploeg de aankomsthal in. Tjerk kon zijn ogen niet van haar afhouden. Zijn diva. Hij zou snel dichtbij haar zijn. Knøbbig en Bart liepen naar Brodgøde en omhelsden haar hartelijk. "O mijn lieve garçons, ik wist helemaal niet dat jullie hier ook waren. En ik zie daar ook mijn schat Pelle. Wat fijn dat jullie hier zijn. Zitten jullie ook in het pension van Edna?" "Nee helaas niet wij zitten in Reina Bisbal, maar komen vanavond wel gezellig langs voor het diner", antwoordde Knøb, "by the way dit is trouwens Tjerk Schuurs, de neef van Edna. Hij logeert wel in pension Firgas"
Tjerk gaf de actrice een hand. Het was een klamme hand. Brodgøde sidderde licht. Ze voelde iets raars, maar kon het niet duiden. Pelle zag het en nam Brodgøde aan de arm. "Ik heb toch zo een rare tijd", fluisterde ze in het oor van Pelle, "succes met mijn come back, maar ik word ook gestalkt door iemand met de initialen TJ. Ik ben blij dat we in het pension van Edna zitten ver weg van de pers en dit soort lieden." "Dat is vervelend zeg, wij drieën houden wel een oogje in het zeil, je weet dat ik van vorsen houd."
Allen liepen naar de huurauto's die klaar stonden. De filmploeg voorop. De jongens en Tjerk stapten in hun auto en gingen op weg naar de vallei van los Berezales. Aangekomen bij het pension werden allen hartelijk ontvangen door Edna en haar vriendin. De gasten gingen naar hun kamers. Pelle, Bart en Knøbbig reden naar Las Bombas en checkten in in hotel Reina Bisbal. Ze zetten hun bagage op de kamer en gingen direct naar het strand voor een frisse duik in de oceaan.
Na het zwemmen liepen ze terug naar het hotel. "Ik vind het maar een rare snuiter, die Tjerk.", begon Bart, "de manier, waarop hij naar Brodgøde keek en haar hand schudde. Ik denk dat het tijd is om een kopje koffie bij Yinda McDrew te gaan drinken. Pakken jullie ondertussen maar uit" Bart stapte in de lift naar de bovenste etage.
Yinda deed de deur van haar tropische dakappartement open en omhelsde Bart. "What awful gezellig dat je er bent.. Hoe langen blijven jullie?" "Wij blijven een weekje voor Brodgøde, om haar te ondersteunen met haar opnames. Pelle, Knøbbig en ik waren toch van plan naar Dulcesol te komen, maar toen we hoorden dat Brod, Pierre en iedereen hier zou zijn, leek het ons gezellig om ook te komen. Maar..., ik kom voor iets anders, Yinda. Brodgøde wordt de laatste tijd veel gestalkt door ene TJ via de mobiele telefoon. Nu wil het toeval dat wij de neef van Edna op moesten pikken op het vliegveld. Ik vertrouw de situatie niet helemaal en wil vanavond eens poolshoogte gaan nemen in het tuinhuis waar hij logeert. Hij jij nog wat verdwijnkruiden?" "Heb ik, ik zal ze vanavond meenemen naar pension Firgas."
Brodgøde keek naar haar telefoon. Alweer een berichtje van die TJ, nu met een blauwe lucht, net zoals op Dulcesol. Wie was hij en hoe kon hij weten dat ze al hier was?  Pierre kwam binnen, sloeg zijn arm om haar heen en zei: "Brod, komt allemaal goed, zal gewoon een vervelende knakker zijn, die zich ergens thuis achter zijn PC zit te vervelen. Deze week gaan we lekker genieten. Vanavond feesten en daarna speel jij de sterren van de hemel" "Merci mon cheri, als ik jou niet had. Na de opnamen gaan we direct terug naar Saint Tropez"
Tjerk had zich geïnstalleerd in het tuinhuis. Die nicht Edna van hem had het toch mooi voor elkaar. Een leuk pension, met beroemde mensen. En nu mocht hij daarvan mee gaan genieten. hij Tjerk met het rode peentjeshaar uit Bieze, dicht bij zijn idool.
Bart, Knøbbig en Pelle stapten in hun huurauto en reden via de DC2 naar los Berezales. Knøbbig had afgesproken met Edna dat hij de tapas zou verzorgen. Pelle zou de wijnen en de Cuba Libres verzorgen. Dat gaf Bart de vrije hand. Als Yinda zou gaan optreden tussen de lichtgevende palmen zou hij het tuinhuis bezoeken. Ze hadden er zin in alle drie. Weer eens een avondje onder elkaar in het leuke pension van Edna.
Bij hun aankomst in pension Firgas zagen ze Brodgøde al staan. "Ik vind het zo fijn dat jullie hier zijn, vanavond gaan we lol maken", zei Brodgøde toen ze uit de auto stapten. Knøbbig ging linea recta naar  de keuken, Pelle naar de bar om de avond voor te bereiden. Bart nam Brodgøde mee voor een klein wandelingetje en vertelde zijn bevindingen en wat hij er aan ging doen. "Beloof je dat je niets laat merken, Brod?", drukte Bart haar op het hart. "Zal ik doen."
Het werd een genoeglijke avond in pension Firgas, Edna en Knøbbig hadden heerlijke gerechtjes gemaakt, Pelle voorzag de gasten van heerlijke cocktails en wijnen. Brodgøde straalde, danste en zong mee met de evergreens van Yinda McDrew. Het was een mooie avond. Alle gasten genoten. Peentjeshaar Tjerk bekeek het van een afstand. Hij vond het maar vreemd dat "zijn" Brodgøde zo makkelijk met iedereen omging. en het zo gezellig had. Dat, terwijl zij tegen hem nog niets van herkenning had laten blijken. Tjerk liep naar het tuinhuisje. Bart zag de jongen vertrekken en knipoogde naar Pelle. Tijd voor actie. Bart liep naar de bar en vroeg wat Nordische kruiden aan kruiden aan Pelle. Hij nam ze in en maakte zich snel uit de voeten, zodat de andere gasten niet zagen dat hij oploste.
Bart liep onzichtbaar door de tuin naar het gastenverblijf. De deur was op en en hij ging naar binnen. Op het bed lag Tjerk, zijn ogen gesloten. Bart zocht naar zijn mobiel. Hij bekeek het apparaat en zag dat het vol foto's van Brodgøde stond. Vol afschuw las Bart de teksten. Deze jongen was geobsedeerd, door de actrice en haar leven. Tjerk opende zijn ogen en stond op. Hij zocht zijn mobiel. Bart volgde hem naar de badkamer. en keek over de schouder mee hoe Tjerk een SMS naar Brodgøde stuurde. "Niets geen film meer voor jou, morgen ben jij van mij, alleen op mijn boerderij!" schreef Tjerk. Bart zuchtte hard. Peentjeshaar Tjerk liet van schrik zijn telefoon vallen. Bart pakte hem snel op."Is daar iemand?", riep hij. Bart antwoordde niet, maar begon langzaam het kimbo kimbo lied, dat hij eens van meneer Zimbo geleerd had te neurien. Bart zag dat de jongen nu nerveus werd. Bart liep naar de deur en sloot deze. Tjerk zat vast in zijn kamer. Bart startte het kimbo kimo lied: "Luister goed wat ik nu ga zingen, kimba kimbo kimbou, want Tjerk jij doet rare dingen. Mimba mimbou mimbo. Je stalkt en vrouw, zij weet niets van jou. bim bin nou." Tjerk keek schichtig het gastenverblijf rond en zag zijn mobiel rondwaren door de kamer. Bart zong verder, de kamer werd donker dan weer licht. Lichtflitsen. "Kimba kimbo zon, kimba kimbo maan, Tjerk wat doe je eraan?"  De paniek was te lezen in de ogen van de stalker. Bart zette de opnamemodule aan:  "Geest , ik weet niet wie jij bent, maar ik schaam me nu verschrikkelijk voor wat ik heb gedaan. Ik besef dat stalken niet de wijze is om  mijn affectie voor Brodgøde te ventileren. Ik wil het goedmaken en nu. Kun jij me helpen? Ik droomde in Bieze al van haar te ontmoeten en nu heb ik spijt van de wijze waarop. Ik realiseer me dat ik ook mijn lieve nicht Edna in verlegenheid heb gebracht."
De jongen zat op de rand van het bed en snikte. Bart antwoordde:  'Luister goed ik ga zo naar buiten met je mobiel, ik geef deze aan Brodgøde. Jij stapt op het podium naast Yinda McDrew en zingt voor haar een lied, right from your heart. Dus trek iets leuks aan, kam je rode peentjeshaar. Ik verwacht je over 5 minuten. Kom je niet dan heb ik nog heel wat moeilijke dagen voor je in petto." Bart opende de deur en liep de tuin in. Tjerk kon zijn mobieltje volgen.
Terug op het feest liep Bart, die inmiddels weer zichtbaar was naar het podium. Hij vroeg de microfoon aan Yinda en nam het woord. "Lieve Brodgøde, Pierre en alle andere gasten. Wij zijn hier tezamen om de afsluiting te vieren van de opnames van Liaisons Dangereuses. Jij speelt daarin de rol van de mooie Frieda, well done lieve Brod!. Maar het is niet allemaal rozengeur en maneschijn geweest de laatste weken. Wat velen niet wisten, is dat Brodgøde werd gestalkt. en dat maakte haar neveus. Maar er is iemand nu hier, die daar heel veel spijt van heeft en speciaal voor jou gaat zingen. mag ik jullie aandacht voor Tjerk Schuurs uit Bieze."
Tjerk liep het podium op en startte de eerste coupletten van Luna Tu van een bekende Italiaanse zanger, gevolgd door Only you. Yinda deed de backing vocals. Hij zong de sterren van de hemel. Brodgøde liep het podium op en zei: "Dank je voor je liedjes, jij stoute jongen, als je dit meteen had gedaan.. In plaats van die rare fratsen..Het is je vergeven" Alle gasten applaudiseerden.
Het feest ging nog verder tot in de kleine uurtjes. Bart sloeg zijn arm om Knøbbig en zei: "Gelukkig is alles goedgekomen. Best spannend eens een keer meneer Zimbo spelen. Moet uitkijken dat ik niet de smaak te pakken krijg"


zaterdag 20 december 2014

Pelle Grød en zijn nieuwe foodtruck




Na zijn Parijse avonturen met de wilde edelen in metrostation Ledru Rolin, wist Pelle Grød het zeker. Hij ging terug. Niet terug naar het hoge Noorden, maar naar Amsterdam. Pelle belde Bart en Knøbbig. "Hoi jongens kan ik weer een tijdje bij jullie op kamers komen wonen. De liefde met Héloise is over, ik heb genoeg van Parijs en wil weer aan de slag in Amsterdam" Bart antwoordde: "Oh wat fijn te horen, dat je weer zin hebt om bij ons te komen wonen, Knøbbig zal hartstikke blij zijn dat je weer samen met hem komt koken. Wist je dat hij een nieuw iets bedacht heeft koken op het vuur uit de aurora borealis? Spannend hè? We vertellen er alles over als je hier bent. Wanneer ben je er?" "Ik verwacht overmorgen aan te komen, Ben nu mijn nieuwe Saviem bus aan het inladen met allerlei leuke Franse spullen. Overigens waren Pierre en Brodgøde zo lief om voor mij deze bus te kopen. Ik zie jullie morgen, gezellig" Pelle hing op. Nog wat laatste spullen uit zijn HLM in de Rue du Temple in de wagen zetten. Vanavond nog een laatste avond eten en logeren bij Brodgøde en dan weer terug naar Amsterdam, naar zijn kamertje in de Eerste Atjehstraat.
Bart liep de kleine tuin in achter het huis en riep Knøbbig, die druk doende was met het roken van nieuwe worstjes. Het programma uit de wildernis, dat hij samen met Brodgøde had gemaakt voor Noordpool TV was tegenwoordig ook elke avond op 42keuken in het Nederlands te zien. De wilde Nordische keuken sloeg aan in Amsterdam en nu hadden Bart en Knøbbig een nieuwigheid. Koken op het vuur van de aurora borealis, het Noordelicht.
Bart sloeg zijn arm on hem heen en zei: "Surprise, wie denk je dat er overmorgen for dinner komt en dan weer een tijdje blijft?" "Ik zou het niet weten", mompelde Knøbbig, die erg geconcentreerd bezig was met het roken. "Pelle komt weer een tijdje bij ons wonen, gezellig. Ik heb er helemaal zin in. weer naar leuke musea met on drietjes, lekker koken en fietsen door de stad. kan ik met hem naar de hallen in West", glunderde Bart. "Pelle komt? Oh wat fijn kunnen we samen aan de slag met het koken op het vuur van de aurora borealis..."
Het afscheidsdiner in de kookstudio was gezellig en de lekkere wijnen uit Bourgogne vloeiden rijkelijk. "Ik zal jullie missen Pierre en Brodgøde, het was heerlijk hier in Parijs bij jullie te zijn. Maar nu wil ik weer op pad, terug naar Amsterdam met mijn nieuwe bus. Ik verheug me er nu al op"
Brodgøde gaf Pelle een dikke pakkerd en zei: "Ach zo ver is Amsterdam niet en we zullen elkaar met opnames nog vaak zien. Het was fijn je hier te hebben, mon petit. Heb je alle spullen en wijnen goed ingepakt, want morgen moet je nog naar Nancy om wat extra babelutes te halen. Ik heb ze al bij de nonnen besteld voor je. En nu hop naar bed, we zwaaien je morgen uit.
Kwiek en fit stapte Pelle de volgende dag in zijn Saviem bus, uitgezwaaid door Pierre en Brodgøde. De meisjes van de kokstudio hadden een lekkere picknick gemaakt voor onderweg. Pelle reed de Rue Martignac uit en was al snel en route op de A4 richting Nancy. Daar wachtten de babelutes.
Aangekomen bij Nancy zocht Pelle zijn hotel op voor die nacht. Hij parkeerde zijn Saviem bus op het parkeerterrein en liep naar de ingang. het was zo'n simpel doeltreffend Frans etappe hotel op een fabrieksterrein. De norse receptionist schreef Pelle in en gaf hem de kamersleutel. De man kon  nog net meedelen, dat het diner om acht uur begon. Op zijn kamer aangekomen ging Pelle op het bed zitten en bekeek zijn kaart van Nancy. Morgen had hij de hele dag om deze stad te verkennen, de markt te bezoeken, ideeen op te doen voor zijn foodtruck. En Pelle was benieuwd naar de babelutes, die werden gemaakt door de zusters van de macaron. hij zou het allemaal wel zien. Eerst even opfrissen en dan eten.
Aangekomen in de ietwat ongezellige eetzaal van het hotel, zag Pelle dat de norse receptionist zich had ontpopt tot een charmante gastheer. De man keuvelde gezellig met alle gasten. Hij had een prachtig buffet met voorgerechten klaargezet, voorzag iedereen van wijn en water. Pelle bekeek het buffet en zag heerlijke quiches, terrines en salades. hij schepte een bord op en liep naar zijn tafel. Het voorgerecht smaakt hem goed, evenals de witte frisse wijn uit de omgeving van Toul.
De norse man kwam binnen met een grote schaal, waar zowaar een hele kalkoen op prijkte. Hij zette het hoofdgerecht vergezeld van heerlijke aardappeltjes in hun schilletje en geroosterde pompoen op het buffet en kondigde aan dat het hoofdgerecht weldra werd aangesneden. De gasten pakten allen een bord en wachtten tot de man hen een heerlijk stuk kalkoen en vulling serveerde. Pelle genoot van het eten en de pinot noir.
Voldaan na deze maaltijd, hij had  het dessert overgeslagen, liep |Pelle terug naar kamer 26. Hij viel snel in slaap. De volgende ochtend werd Pelle wakker door het gekraai van een haan. Hij keek uit het raam en zag dat het heerlijk weer was. Pelle kleedde zich aan, pakte zijn spullen en vertrok goedgeluimd richting Nancy. Op naar de nonnen met hun babelutes. De norse man achter de receptie was nog norser dan de avond ervoor. "U kunt voortaan maar beter koken en uw gasten verwennen", zei Pelle ten afscheid. Een kleine glimlach verscheen op het gezicht van de receptionist.
Pelle reed naar het centrum van Nancy en parkeerde zijn bus dicht bij de vermaarde Place Stanislas. Hij liep in de richting van de markthallen, waar het een drukte van belang was. Groentehandelaren, visboeren en slagers dongen om de gunst van de klant. Dat zou Pelle toch wel gaan missen in Amsterdam. Hij dronk een koffie en liep naar de Rue des Soeurs Macarons. Aangekomen op nummer 56 belde hij aan en werd binnengelaten door een kleine oude man.Pelle noemde zijn naam en vertelde dat hij de speciale babelutes op kwam halen. "Gaat u hier maar zitten u kunt over drie minuten bij het loket terecht.", zei de man. Pelle ging op de bank in de hal zitten. Na drie minuten klonk een bel en werd zijn naam geroepen. Hij liep naar het luik en legde het briefje met de bestelling in de lade. het luik ging dicht en Pelle wachtte. "Hier zijn uw babelutes met de kruiden van meneer Zimbo. Hij heeft ze speciaal uit de Jura naar ons toe gebracht, om ze te gebruiken in deze sterke babelutes. Ze bezitten een speciale kracht, kunnen liefde en warmte geven, maar in de verkeerde handen kilte en haat. Ben dus voorzichtig jongen!" , klonk het uit de intercom. Pelle pakte het mooie doosje met het lint en liep naar buiten. Hij had geen non gezien.
De Saviem bus snorde door de Ardennen, Pelle genoot van de dennenbossen, de hoge bruggen. Na een korte stop in Luik reed hij door naar Amsterdam. Tijdens de rit ging de telefoon in de auto. "Goedendag Pelle", klonk de stem van meneer Zimbo, "Heb je de speciale babelutes met de kruiden uit de Jura opgehaald in Nancy?" "Ja meneer Zimbo", antwoordde Pelle,"Ik ben nu op weg naar Amsterdam, ik ga weer bij Knøb en Bart wonen." "Luister goed wat ik ga zeggen. Als je in Amsterdam bent moet je 10 babelutes naar mijn neef in de Zeilstraat brengen. Je kent hem nog wel vanuit de tijd dat Knøbbig een kookschool daar in de buurt had. Mijn neef heeft ze nodig om een aantal mensen weer op het juiste pad te brengen. De rest van de babelutes mogen jullie houden, maar wees er voorzichtig mee. het kan ook averechts werken. Vertel dat asjeblieft ook aan Knøbbig, want dan kan soms wat roekeloos zijn." "Ik zal het onthouden meneer Zimbo. Nu moet ik verder rijdden. Bonne journée", zei Pelle en hing op. Hij deed een cassette uit de jaren tachtig in de speler en zong luidkeels mee met Michel Jonas. Amsterdam was niet ver meer.
Via de Molukkenstraat reed Pelle de Indische Buurt binnen. Waarom deden de winkels in de Javastraat hem altijd een beetje aan Parijs denken? Net als bij de boulevard Barbès, huisraad groenteboeren en uitdragerijen. Altijd wel iets van je gading te vinden. Pelle stapte uit voor nummer 87 hs. het huis zag er donker uit en de gordijnen waren dicht. Pelle belde aan en tikte op het raam. Niemand reageerde. Hij zocht naarstig naar de sleutel, die hij nog had. Pelle opende de deur en liep naar binnen. Overal brandde licht. Het was een rommel. "Zijn jullie thuis?", riep Pelle. Geen reactie. Pelle pakte een stok uit de gang en liep door de witte schuifdeur de woonkamer in. Op de bank lagen Knøbbig en bart als in een diepe slaap verzonken. In de serre stond de wannabee djangoe. Pelle voelde een siddering en riep: "Jongens wat is hier gebeurd?"Wederom geen reactie. Hoe kwam die kopie van de wannebee djangoe nu binnen. De serre deur stond open. Pelle keek de tuin in. Niets te zien. Wat een aankomst. Pelle pakte twee babelutes en stopte er elk één van in de monden van de jongens. Het werkte gelukkig. Langzaam werden ze wakker, verdwaasd keken ze om zich heen. "Wat is hier gebeurd?", stamelde Pelle, "ik ben erg geschrokken."
Knøbbig keek Pelle met grote ogen aan. "Wat een ravage is het hier. Ik kan me slecht herinneren, wat er gisteren is gebeurd hier. Bart en ik waren nog een glas wijn aan het drinken en de deur stond op een kier. Plots hoorde ik geluid in de tuin bij de wannabee djangoe. Er stonden twee Congolezen bij het beeld te zingen. Ik vroeg wat ze daar deden en kreeg geen antwoord. Eén van deze mannen kwam op me af en dreigde met een mes. Ze waren voor het beeld gekomen en trokken het van de sokkel. Ik vroeg wat ze van plan waren en voor ik het wist stonden ze in de serre met de wannabee djangoe. Ik vertelde hen dat het beeld een kopie was en de echte in Brazzaville staat. Ze zetten het beeld in de serre en strooiden iets onder onze neus. Weg waren ze via de achtertuin.  Bart en ik liepen naar de bank en daarna is het blanco. welke dag is het?"
"Het is zondagmiddag, kom we gaan de ravage opruimen..."
Pelle zette de wannabee djangoe terug in de tuin. De jongens dronken een kop thee. De rommel was zo opgeruimd. Wat een rare start van zijn hernieuwde kennismaking met Amsterdam. Pelle haalde zijn Saviem bus leeg en richtte zijn kamertje in. Het was fijn weer bij Knøbbig en Bart te wonen.  Er was niets veranderd. Het leek wel of zij op hem gewacht hadden. Pelle Grød had grote plannen. Hij zou Nordische ganzenbroodjes gaan verkopen vanuit zijn busje. Pelle had een deal gesloten met een jager uit Bläske. Die zou elke week ganzenvlees sturen vanaf de Pool. Knøbbig zou een item over Pelles truck doen voor AT5 en zo moest de bal gaan rollen. Of beter gezegd de truck.
"Ben je helemaal geïnstalleerd? ", klonk de stem van Bart onder aan de trap,"We gaan eten." Pelle liep naar beneden en zag dat de tafel feestelijk was gedekt. Er was speciaal een grote pan met rendierstoof gemaakt door Knøbbig met erbij een stamppotje van mosplantjes. Comfortfood. Alle drie namen ze tijd om bij te praten over Parijs, de geesten in de metro, Madeleine en het kasteel van Royer. Het eten smaakte goed en nadat ze opgeruimd hadden, was het bedtijd.
De volgende ochtend hoorde Pelle een vreemd geluid in de tuin. Hij eek door een spleet tussen de gordijnen en zag dat de twee Congolezen over de muur klommen met in een zak de wannabee djangoe. Pelle pakte zijn mobiel en belde de neef van meneer Zimbo. Hij zou eens vragen waarom deze twee mannen zo gebrand waren op het beeld. Pelle kreeg een voicemail en sprak in: ""Goedemorgen meneer Zimbodue, ik heb een vraag over twee Congolezen, die vanochtend de wannabee djangoe hebben gestolen. Ik moet vanmiddag toch in de Zeilstraat zijn om bij u de babelutes af te leveren. Zonder tegenbericht ben ik er om één uur."
Pelle maakte de jongens wakker en vertelde wat er was gebeurd. "Maak jullie geen zorgen.", zei Pelle, "deze twee Congolezen hebben mij nooit gezien. Ik ga vanmiddag naar de neef van meneer Zimbo om te vragen of hij het beeld kan opsporen. Jullie doen niets, begrepen" Knøbbig en Bart knikten ja.
Na de lunch sprong Pelle op zijn fiets naar het huis van meneer Zimbodue. Hij belde aan, de deur ging open en Pelle liep de trap op naar vier hoog. "He hallo daar ben je met de babelutes, wat fijn je te zien.", klonk het boven aan de trap. "Kom binnen, dan vertel ik je snel wat ik heb ontdekt." Pelle ging zitten op de bank in de exotisch ingerichte woonkamer. "Ik steek meteen van wal. De twee Congolezen zijn familie van dokter Miboesa. Zoals je weet worden aan de wannabee djangoe speciale krachten toegeschreven. wat deze twee oenen niet weten is, dat het beeld in de Atjehstraat een kopie zonder krachten is. Het staat nu in een schuurkerk in Buitenveldert om bewonderd te worden door alle Congolezen in Amsterdam. Die komen van een koude kermis thuis. Ik zal zorgen dat de dominee een preek houdt over stelen." Pelle stond op en bedankte meneer Zimbodue. "Het is een pak van mijn hart, de jongens zullen blij zijn als het beeld weer in de tuin staat." Pelle stapte fluitend op zijn fiets.
Pelle wist niet wat hij zag toen hij de Eerste Atjehstraat binnen reed, Bart en Knøbbig hadden zijn Saviem bus in enkele uren geheel getransformeerd in een Nordische foodtruck. "Ha ben je daar, we hebben een verrassing. Stap er maar eens in.", riep Bart. Pelle liep naar de bus en stapte in. De bus was volledig ingericht al grillkeukentje. Vanuit deze bus kon Pelle zijn Nordic burgers gaan verkopen. Van rendiervlees, van zalm en haring. "Maar we zijn er nog niet.", zie Bart en trok het stuk kranten papier weg op de zijkant van de Saviem bus. "Pelles Børgerkøken" stond geschilderd op de zijkant. "Ik ben zo blij, dat jullie dit allemaal voor mij doen. Een heerlijk begin van mijn nieuwe avonturen in de stad.",zei Pelle en gaf beide jongens een dikke pakkerd.
"Ik heb ook wat voor jullie, kerels.", vervolgde hij,"Ik ben bij meneer Zimbodue geweest. Hij weet waar de wannabee djangoe staat en komt met een plan. Het beeld staat in een schuurkerk van Congolezen in Buitenveldert. Aanstaande zondag gaan we er een kijkje nemen en onderneemt de dominee actie. Gaan jullie mee?" "Ja natuurlijk, want de wannabee moet terug in onze tuin. ", grapte Knøbbig,"en nu gaan we een stukje eten. Al die werkzaamheden maken maar hongerig."
De volgende zondag was het zover. Pelle, Bart en Knøbbig stapten op de fiets naar Buitenveldert. Meneer Zimbodue had de avond ervoor gebeld en gevraagd of de heren wat Nordic mos konden meebrengen. de rest zou hij verzorgen.
Aangekomen bij de schuurkerk wisten ze niet wat ze zagen. Wat een drukte. Mannen in mooie pakken, vrouwen gekleed volgens de laatste mode van Vlisco in Kinshasa, wolken van kinderen in draagdoeken. Allen waren gekomen van heinde en verre voor de wannabee djangoe. Pelle, Bart en Knøbbig liepen het van buiten lelijke, maar van binnen vrolijke gebouw binnen. Er werd gedanst, gezongen rond het beeld van de wannabee djangoe.
Vol esprit werden allerlei cadeautjes bij de wannabee djangoe neergelegd. De heren gingen zitten en de dienst begon. `Vrienden en vriendinnen, gasten`, begon de dominee, `Ik heet u alle van harte welkom op deze zondag in de wannabee djangoe schuurkerk. Vandaag vieren we dat het bijna Zonnewende is en de zon weer van de evenaar naar ons toe komt. Laten we dat vieren. Maar, naar verluid is de wannebee djangoe, hier niet geheel rechtmatig terechtgekomen. Willen Mbe en Ndjengoe naar voren komen?" Aarzelend kwamen de twee mannen naar voren. Ze hadden berouw van hun daad. met gebogen hoofden gingen ze naast de wannabee djangoe staan. De deur van de schuurkerk ging open en meneer Zimbodue kwam binnen in een feestgewaad met bonte krokodillen erop.
"Wonderen komen niet uit beelden, wonderen komen uit je hart, laat je niets wijsmaken mensen. Wonderen komen niet uit beelden, wonderen komen uit je hart.... Momba moembo..", zong hij en hij strooide poeder van babelutes gemengd met Nordic mos over de aanwezigen. De schuurkerk sidderde, het werd koud. Meneer Zimbodue zong door over de wonderen en stopte bij het beeld. Flitsen paars kwamen uit het dak. Groene wolken concentreerden zich boven de wannabee djangoe. "Moembo Mbe, Mangoe Ndjengoe, betuig je spijt aan de heren Bart en Knøbbig, want een beeld steel je niet. Bumbu wonderen doe je vanuit je hart."Alle aanwezigen geloofden niet wat ze zagen. Het beeld van de wannabee djangoe werd paars, dan geel, dan weer oranje vol Vlisco motieven. De dominee en meneer Zimbodue dansten rond het beeld. Ineens werd het stil. De wannabee djangoe stond op en liep naar Bart er Knøbbig. Het werd zo stil in de schuurkerk, dat je een speld kon horen vallen.
Het beeld fluisterde iets tegen de heren en iedereen zag ze knikken.
Bart en Knøbbig pakten het beeld op en zetten het terug op de sokkel. Ze liepen naar voren en Bart zei: "Beste Congolezen, wij willen jullie graag dit beeld in bruikleen geven. Als dit belangrijk voor jullie is. Zorg er goed voor."Er klonk applaus uit de zaal. "Maar...", vervolgde Knøbbig. "Er  zijn hier twee heren, die iets moeten beloven. Heren, die een daad moeten verrichten. Geen dingen moeten stelen. dat zijn Mbe en Ndjengoe. Zodadelijk krijgen jullie allebei een speciale babelute. Die eten jullie op. Jullie gaan je leven beteren. Voedselpakketten rondbrengen aan mensen, die dat nodig hebben. Schoonmaken bij ouderen. Falen jullie hierin dan neemt de wannabee djangoe jullie apart en zijn de rapen gaar. Beloven jullie dat?" Uit de monden van Mbe en Ndjengoe klonk een hartgrondig JA. De schuurkerk was vol blije gezichten. Er werd weer gezongen en gedanst.
Pelle, Bart en Knøbbig drukten hun snor. Tijdens de fietstocht terug zei Bart: "Gelukkig zijn we nu van dat beeld af, Kunnen we aan nieuwe projecten beginnen, nieuwe series op 42keuken, Pelle met zijn Børgerkøken en in de tuin zetten we  gewoon een plastic David neer..." Knøbbig en Pelle schoten in de lach.